Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010



Άρωμα από καλοκαίρι. Επίδαυρος, ξημερώματα, μετά από παράσταση, κοκτέϊλ του κώλου στο μοτέλ στο σταυροδρόμι. Και καύλες ανομολόγητες, αίσθημα ότι δε νομιμοποιούμαστε να τις έχουμε, πολύ περισσότερο δε να τις ικανοποιήσουμε.

Εγώ, στο μπάνιο. Όχι γυμνός αυτή τη φορά, απλώς ξυπόλητος.


Κάποιο μεσημέρι. Οδοιπόρος, ως συνήθως και πιο άχρηστος και ξεκρέμαστος από ποτέ.
http://www.flickr.com/photos/40704276@N06/


Όλο και περισσότερο νοιώθω να με τραβά αυτό το μέρος σα μαγνήτης. Μάλλον θα βρεθώ να μένω εκεί, αφήνοντας το άλλο κομμάτι πίσω μου. Κάνω καλά; δεν ξέρω. Βαρέθηκα πια την αμφιβολία, την υποχρέωση να επιλέξω ανάμεσα σε πράγματα ανόμοια, αδύνατο να ζυγιστούν μεταξύ τους.


Στρέφη: πάντα πίστευα ότι τα χειμωνιάτικα απογεύματα έχουν δική τους ζωή, είναι πέρα από εποχές και συνθήκες, υπάρχουν πλάσματα και πράγματα, οργανικά και ανόργανα, που ζωντανεύουν.

Έκανα πολλές βόλτες εκείνη την περίοδο. Θα ξαναγίνει αυτό, μόλις καταφέρω να βρω τους ρυθμούς μου και πάλι. Όλο ανακατωσούρα, αναρωτιέμαι πώς τα βγάζω πέρα ακόμα...


Το ωραιότερο μέρος του κόσμου: Εξάρχεια. Ειδικά τα χειμωνιάτικα απογεύματα.


άσχημος.


Ξέρω 'γω; υποτίθεται ότι ήμουν ευτυχισμένος τότε.


Γιατί βρέχει κάθε φορά που βάζω μπουγάδα; Πάλι έμεινα χωρίς ρούχα.


Σύντομα μπορεί να αφήσω πίσω μου αυτό το τοπίο. Νοιώθω ότι δε μου ανήκει πια.