Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

11 Ιανουαρίου 2011


Σήμερα ήταν η πρώτη φορά που ήμουν κανονικός και πάλι. Πρώτη φορά, εννοώ μετά το χωρισμό με το Χασάπη. Πρώτη φορά που δεν απασχόλησε τη σκέψη μου, πρώτη φορά που δεν εκνευρίστηκα, που δεν ένοιωσα τίποτε γι' αυτόν. Είναι η ξεκούραση, φαίνεται, που μου επεβλήθη λόγω της ίωσης που περνάω. Είχα μετά από πολύ καιρό χρόνο και ησυχία στη διάθεσή μου, κοιμήθηκα αρκετά, έκανα δυο - τρία πράγματα που μ' αρέσουν... Εκεί καταντήσαμε.
Αγόρασα επιτέλους κι ένα καλώδιο σύνδεσης του εξωτερικού μου φλας με τη φωτογραφική μηχανή. Καιρός ήταν! Ένα χρόνο το παλεύω, να βρω κάτι που να είναι και λειτουργικό και οικονομικό. Βαρέθηκα να διαβάζω από εδώ κι από εκεί διάφορες βλακείες οποιουδήποτε έχει ασχοληθεί με το θέμα. Ως συνήθως, αυτά που με ενδιαφέρουν πιο πολύ τα λύνω μόνος μου. Πάντα έτσι γίνεται.
Καθότι καταναλωτής του κερατά (χαρακτηρισμός της πρώην γυναίκας μου), και παρά την απόλυτη ανέχεια αυτή την εποχή, έκρινα απαραίτητο να αγοράσω και κανα-δυο άλλα πραγματάκια, έτσι, για να ανέβω λιγάκι (παρόλο που το καλώδιο του φλας ήδη με είχε πάει στο διάστημα). Έτσι, μεταξύ άλλων, πήρα και μια ξυριστική μηχανή Wilkinson, από αυτές που παίρνουν κάτι κυριλέ ξυραφάκια διπλά και τριπλά και έχει και trimmer.*
Η συνάντηση χθες με τον ψυχαναλυτή ήταν φιάσκο. Ήταν κι η αρρώστια, είχα και το νου μου διασπασμένο τελείως... Κλάφτηκα κάποια στιγμή, ότι "σήμερα δεν έχω αυτό το spin" που είχα σε άλλες περιπτώσεις, ότι δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε ένα σημείο και να το ψάξω. Μου είπε ότι για μια ακόμη φορά είμαι φοβερά σκληρός με τον εαυτό μου, όπως σκληρός είμαι και με τους άλλους. Αυτό ήταν το χθεσινό θέμα: η σκληρότητα, για την οποία διαμαρτύρομαι ότι την εισπράττω μεν από τους άλλους, πλην όμως τη δείχνω κι εγώ εξίσου και έξω και μέσα. Καλά είναι όλα αυτά και αληθινά, αλλά και τι έγινε που τα συζητάμε;
Τώρα έχει βραδιάσει. Χαίρομαι που είμαι σπίτι στην ησυχία μου. Σε ένα από τα απέναντι διαμερίσματα βλέπω (τρίτη φορά τώρα στη συνέχεια) έναν τύπο (ινδός, πακιστανός, κάτι τέτοιο) να κάνει μετάνοιες κατά την ανατολή. Φαντάζομαι πως στην πατρίδα του τέτοια ώρα θα τους καλεί ο μουεζίνης.
Χάρηκα χθες που είδα ξανά έναν γιατρό, ωτορινολαρυγγολόγο, για την ίωσή μου. Τον είχα δει πρώτη φορά πριν δύο καλοκαίρια, σε μια εξίσου περίεργη στιγμή, όταν είχα πάθει μια οξεία αμυγδαλίτιδα, με φλεγμονή στο λαιμό και φρικτούς πόνους και εξάντληση και μιζέρια μες στο καλοκαίρι. Τον είχα βρει μέσω ίντερνετ και πήγα κάποιο απόγευμα εκεί, στις 7/7, μου θύμισε κοιτώντας το κομπιούτερ του. Ωραίος τύπος. Με είχε στηρίξει σ' εκείνη τη φάση καλύτερα κι από τον καλύτερο φίλο, καλύτερα κι από τον πιο δυνατό ψυχολόγο. Ποιός ξέρει τι διέκρινε ο τύπος, τι είδε πάνω μου και με λυπήθηκε και θεώρησε ότι πρέπει να με βοηθήσει. Μου μίλησε πολύ, πολύ ειλικρινά, συζητήσαμε για τα προσωπικά μας, αλλά εκείνο που μου έχει μείνει είναι που, μετά την αρχική εξέταση και πριν του πω τίποτε το ιδιαίτερο, με έπιασε από τον ώμο και με πήγε στο γραφείο του. Ήταν μια μικρή κίνηση, αλλά τόσο ζεστή και δυνατή, που δεν ήταν τυχαία. Με ζέστανε, θυμάμαι, όσο δε φαντάζεται κανείς. Και την είχα ανάγκη αυτή τη ζεστασιά τότε, είχα αρχίσει να ξεμένω άσχημα. Αλλά πάντα ξεμένω άσχημα εγώ. Να ένα θέμα για να' χω να χτυπηθώ με τον ψυχαναλυτή την επόμενη φορά. Πάντως και ο ωριλα χάρηκε που με είδε, πολύ κιόλας, με θυμήθηκε αμέσως, καθώς και όλες τις κουβέντες που είχαμε πει και χάρηκε που με είδε πάντως καλύτερα, κι ας είμαι με την ίωση... Βλέπεις, ήταν ακριβώς η φάση που είχα σταματήσει να βρίσκομαι με τον Σ., έναν οροθετικό. Είχα περάσει έναν μήνα έξαλλο, ξενύχτι και ποτό και ακολασίες σε σημείο που να μην ξεχωρίζω πια την πραγματικότητα από τον ύπνο μου. Κατά κάποιο τρόπο και τώρα που τον ξαναείδα τον ωριλά είμαι σε παρόμοια κατάσταση: και τώρα είμαι μετά το τέλος μιας περιόδου ακόμα πιο έξαλλης κατά κάποιο τρόπο και μιας σχέσης πολύ πιο αβυσσαλέας. Και κατά ειρωνία, το να κάνω σεξ με ένα φορέα HIV, το να πίνω μέχρι λιποθυμίας και να γυρνάω μέρα από τα μπαρ απεδείχθη στο σύνολό του πολύ λιγότερο επιζήμιο και οδυνηρό από τη σχέση με τον Χασάπη. Τι μαλάκας!...
*και μιλώντας για trimming, για πρώτη φορά μετά από χρόνια έκανα στον πούτσο μου. Δε μου άρεσε ποτέ, αλλά έτσι μου τη βάρεσε. Εντάξει, δεν είναι και χάλια...

8 σχόλια:

  1. ...και σ' ευχαριστώ πολύ, άσωτε, χρειάζονται κουβέντες ενθάρρυνσης πάντα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είχα πολύ καιρό να σε επισκεφθώ - σε είχα ξεχάσει, το ομολογώ!
    Αλλά βλέπω πως είχες ξεχάσει κι εσύ, στο μεταξύ, το blog, πως έχουν μεσολαβήσει διάφορα... και διάφοροι...
    Δεν τα γράφεις, μιλάς εδώ για τις συνέπειές τους, οπότε δεν μπορώ να μιλήσω. Θα σου πω, όμως, "Καλή (ξανά)Αρχή", όπως κι ο Άσωτος και θα σε παροτρύνω να συνεχίσεις να φωτογραφίζεις, ακριβώς πάνω στις πιο αντίξοες φάσεις κι εποχές και περιόδους. Το μόνο, που έχουμε σταθερό, το μόνο, που μας μένει, τελικά, είναι η δημιουργικότητά μας. Δεν έχει σημασία πού και πώς διοχετεύεται - σε φωτογραφία, ζωγραφική, γράψιμο ή ό,τι άλλο. Σημασία έχει να φτιάχνουμε πράγματα από το τίποτε ή από το σχεδόν τίποτε με το μυαλό ή τα χέρια και να τα βγάζουμε προς τα έξω, να τα εκθέτουμε στο φως, στους άλλους, στα ίδια μας τα μάτια, που βλέπουν διαφορετικά κάτι δικό μας, όταν βγαίνει από το συρτάρι κι εκτίθεται!
    Κι είναι τότε αυτό ή μπορεί να είναι η πιο σπουδαία θεραπεία κι η πιο ακατάλυτη αυτογνωσία.
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γεια σου!
    Θα αναφερω κατι που μου εχει μεινει στο μυαλο εδω και χρονια...
    Πριν αρκετα χρονια σε καποια φαση με ενα ψυχαναλυτη, ειχα παρει σβαρνα και κατηγορουσα ψυχολογους και ψυχαναλητες. Αφου με ακουσε υπομονετικα η γυναικα, στο τελος γυρισε και μου ειπε το παρακατω...
    "γινε πιο μαλακος... αν ηξερες τα προβληματα που εχει ο καθε ψυχολογος, ισως να μην ησουν τοσο σκληρος μαζι τους, πολλοι απο αυτους στραφηκαν σε αυτο το επαγγελμα γιατι ειχαν οι ιδιοι προβληματα..."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Asteroid,
    Όντως είχαμε πολύ καιρό να συναντηθούμε διαδικτυακά, λυπάμαι που χαθήκαμε. Όπως ακριβώς το λες, μεσολάβησαν διάφορα. Την εποχή ακριβώς που πρωτοανταλλάξαμε σχόλια στο Flickr ήρθαν τα πάνω-κάτω. Για καλό ήταν και θα τη θυμάμαι ως μια από τις ωραιότερες περιόδους της ζωής μου. Ξεκίνησε μια καινούργια δουλειά, υπήρχε διάθεση, όμορφες μέρες, αλλά κυρίως προέκυψε μια σχέση, που κατά τα φαινόμενα ήταν ό,τι καλύτερο μέχρι τότε. Πράγματι ήταν, αλλά εξελίχθηκε άσχημα, πολύ άσχημα και πόνεσε. Φυσικά, η τωρινή ''κρίση'' δεν οφείλεται μόνο στην εξέλιξη αυτή - δε θα μπορούσε άλλωστε: τον πόνο και τις κρίσεις και το σπαραγμό τα δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι στους εαυτούς μας, έχοντας ήδη την προδιάθεση προς αυτή την κατεύθυνση. Οι καταστάσεις επιδεινώνουν φυσικά, αλλά ποτέ δε μπορούν να σε οδηγήσουν στη διάλυση αν εσύ ο ίδιος δεν έχεις την προδιάθεση.
    Ξεκινώντας εκ νέου να γράφω εδώ τον προηγούμενο μήνα, διαπίστωσα με φρίκη πως το τελευταίο post που είχα κάνει ήταν ακριβώς τη μέρα που ξεκίνησε η σχέση αυτή: το ίδιο βράδυ θα βρισκόμασταν για πρώτη φορά. Με κάποια ντροπή ομολογώ ότι το έσβησα, δεν άντεχα να το βλέπω και δε μπορώ να συγχωρήσω στον εαυτό μου το ότι από εκείνη την ώρα άφησα τα πάντα, τα παράτησα και ασχολήθηκα σχεδόν αποκλειστικά μ' αυτό το πρόσωπο. Βαρύ καθήκον και για εκείνον, συνειδητοποιώ. Ας είναι. Ίσως να το είχα ανάγκη να τα αφήσω όλα. Το ήξερα και τότε ότι το έκανα, ότι πατάω pause κατά τα άλλα και ξέρω ότι καλά ένοιωθα μ' αυτό. Εκ των υστέρων είναι που κακολογώ τον εαυτό μου. Τέλος πάντων, χαίρομαι που σε ξανακούω, πολύ κιόλας! Όσο για το εποικοδομητικό της κατάστασης, αυτό είναι η μόνη αλήθεια και το έχω ζήσει ξανά. Παρόλο που αποφεύγω συστηματικά μεγαλόστομες δηλώσεις και λέξεις όπως ''δημιουργικότητα'' και ''το έργο μου'', εκείνο που πάντα έκανα ήταν να φτιάχνω πραγματάκια. Η φωτογραφία είναι σίγουρα από τα πιο βασικά, αν και την είχα εγκαταλείψει για χρόνια. Μπορεί να έρθει η ώρα που θα την αφήσω ξανά, αλλά οι περίοδοι κατά τις οποίες φωτογράφιζα μένουν πάντα στο μυαλό μου ως οι πιο πλούσιες και χαρακτηριστικές της ζωής μου.
    Όσο για την αυτογνωσία μέσα από τέτοιες διαδικασίες, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Άλλωστε, ποιόν άλλο στόχο θα εξυπηρετούσε ένα χαζό ''project'' (τη σιχαίνομαι βαθιά αυτή τη λέξη...) όπως αυτό των πορτραίτων της Πέμπτης; Ή, ακόμη, η καταγραφή λεπτομερειών της κάθε φάσης; Ένα ημερολόγιο είναι κι αυτό και το ότι κάποιοι το βλέπουν και ανταποκρίνονται σ' αυτό μου δίνει άλλη προοπτική και διάσταση, με βγάζει πιο έξω από τη θέση μου και αυτό είναι αποκάλυψη από μόνο του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ephemeron,
    και πάλι σ' ευχαριστώ για το σχόλιο και αυτό που περιγράφεις είναι σχεδόν το ίδιο με κάτι που μου είπε ένας εξαιρετικά σημαντικός εκπρόσωπός τους. Εκείνος για την ακρίβεια θέλησε να με ''κλωτσήσει'' ως απάντηση στη γκρίνια μου για κάποιες δουλειές που έχω κάνει στο παρελθόν και τις παράτησα και δε βρίσκω γι' αυτό το λόγο μια ταυτότητα κτλ. Μου είπε λοιπόν ο άνθρωπος: ''εγώ νοιώθω σαν τη λεκάνη της τουαλέττας, ξεκινάω ο χριστιανός το πρωί από το σπίτι μου και έρχομαι σ' αυτό το γραφείο να δουλέψω και οποιοσδήποτε πατάει το πόδι του εδώ μέσα βγάζει πάνω μου όλα του τα σκατά! ο ένας λέει ''τι τα' θελα τα κωλόπαιδα;'', ο άλλος μιλάει για τη χαμούρα τη γυναίκα του που του ρουφάει τη ζωή, ο άλλος για την επιχείρηση που άνοιξε και δεν το ήθελε ποτέ αλλά τον πίεζαν τα πεθερικά του κ.ο.κ. Εμένα με ρωτάει κανείς τι προβλήματα έχω και τι ανάγκες;...''
    Θα μου πεις, η δουλειά του είναι και πληρώνεται και πολύ καλά για να την κάνει, είναι όμως αστείο να το ακούς, μια άλλη πλευρά ας πούμε του θέματος που ποτέ δεν σκεφτόμαστε ούτε λαμβάνουμε ποτέ υπόψη. Αυτό δε που λες, για τα προβλήματα που είχαν οι ίδιοι πριν στραφούν στο συγκεκριμένο επάγγελμα, είναι μέγα ζήτημα. Από τη μια μεγάλη αλήθεια και, αν θέλεις, και προϋπόθεση: δεν στρέφεται ο καθένας σε κάτι τέτοιο, σίγουρα κάτι πρέπει να συμβαίνει στο μυαλό και την ψυχή του για να το κάνει επάγγελμα - και ας μη μιλήσουμε καν για το ότι πριν πάρουν την άδεια έχουν υποστεί για κάποια χρόνια οι ίδιοι ψυχανάλυση συστηματική σε καθημερινή βάση από τους δασκάλους τους... Από την άλλη, ένα τεράστιο θέμα είναι όλες αυτές οι κουβέντες που ακούω γύρω μου περί ''ψυχοθεραπείας'': όλοι φαίνεται τώρα τελευταία ότι επισκέπτονται σε κάποια φάση της ζωής τους κάποιον ''ψυχοθεραπευτή'' (έτσι τους λένε, όχι ψυχολόγους ή ψυχαναλυτές. Ο όρος είναι μεν αποδεκτός από τους ειδικούς, αλλά για κάποιο λόγο οι άλλοι δύο όροι έχουν εξαφανιστεί). Έχω ρωτήσει πολλούς από αυτούς τι ακριβώς κάνουν, τι λένε στις συνεδρίες αυτές. Ε λοιπόν, έτσι όπως μου το περιγράφουν οι περισσότεροι είναι σα να έχουν πάει για καφέ με τη φιλενάδα τους. Δεν έχει καμία σχέση αυτό με ψυχανάλυση. Έχω δε ακούσει περιγραφές και έχω δει με τα μάτια μου κάποιες περιπτώσεις τέτοιων ψυχοθεραπευτών (η συντριπτική πλειοψηφία είναι γυναίκες, κατά ένα περίεργο τρόπο) που όχι τα προβλήματά μου δε θα τους εμπιστευόμουνα, αλλά ούτε κάκτο! Μιλάμε για όργια, κάτι σούργελα που βρίσκονται ανάμεσα στον Φρόϋντ (λέμε τώρα) και την Μαντάμ Μπλαβάτσκυ, αν τους αφήσεις το περιθώριο μπορεί να σου κάνουν και το ωροσκόπιό σου... Όρεξη να' χεις να ακούσεις ιστορίες, μόνο αυτό σου λέω. Αυτές κι αν έχουν προβλήματα και αλλοίμονο στον όποιο καημένο πέσει στα χέρια τους! Έχω έναν ξάδερφο που πηγαίνει τρία σχεδόν χρόνια σε μια τέτοια περίπτωση (και δεν είναι και η χειρότερη) και είναι αυτό που σου' λεγα, λες και πάει για καφέ με την κολλητή του. Του λέει κανά καλό λόγο, κάποιες κοινοτοπίες για τη ζωή και τον ψυχισμό και το μόνο που ακούγεται είναι ''δουλεύουμε πάνω σε αυτό τώρα'', ''μετά θα δουλέψουμε το άλλο'' και άλλα τέτοια πομπώδη. Για κάποιο λόγο ο όρος ''δουλειά'' φαίνεται ότι δίνει άλλη βαρύτητα, επιστημονική, στον καφέ.
    Ο άνθρωπος για τον οποίο μιλάω κάθε φορά εδώ πέρα, ο Χασάπης, είχε με εξαιρετική ευστοχία παρατηρήσει κάποτε σχετικά με την απορία μου '' τι είδους φαινόμενο και σημείο των καιρών είναι αυτό, να ασχολούνται με την ψυχοθεραπεία κάτι μισότρελλες new age μεσόκοπες;'': δεν είναι φαινόμενο, είναι απλώς κλινική περίπτωση: ο τρελλός πιστεύει ότι είναι υγιής και παντοδύναμος και μπορεί να θεραπεύσει τους τρελλούς... Δίκιο είχε, στοίχημα ό,τι θέλεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "ανάμεσα στον Φρόϋντ και την Μαντάμ Μπλαβάτσκυ"
    χα-χα-χα... τελειο!
    Καταλαβαινω απολυτως τι λες!
    Πριν χρονια ειχα μπει σε μια ομαδα, και ο ψυχοθεραπευτης, ηταν γυναικα, αρχισε να ρωταει ενα-ενα "τι κανεις σε στιγμες που θελεις καποια βοηθεια, τι κανεις για να αισθανθεις λιγο καλυτερα;"
    Η πρωτη απαντηση ηταν απο καποιο "ανοιγω τη Αγια Γραφη και διαβαζω μερικα κεφαλαια", καποιος αλλος ειπε το ιδιο, (εγω δεν απαντησα) και μετα κι αλλος, μεχρι που η "κυρατζα" ψυχοθεραπευτρια ειπε... "Ὑπεροχα σημερα λοιπον μαθαινουμε οτι ο καλυτερος τροπος για βοηθεια ειναι να διαβασουμε την Αγια Γραφη... μπλα-μπλα..."
    Οταν τελειωσε η ωρα... πηγα κατευθειαν στα γραφεια που ειχαν προσλαβει την "κυρατζα" και τους ειπα...
    "Εγω ηρθα εδω για ψυχοθεραπια, δεν ηρθα να ακουσω για Αγιες Γραφες και θρησκειες... παρακαλω, δωστε μου πισω τα χρηματα που σας πληρωσα γι αυτη την ωρα"
    Και φυσικα απελυσαν την "κυρατζα" την ιδια μερα, και εγω... δεν ενοιωσα καθολου ενοχος γιατι ηξερα οτι οταν θα πηγαινε σπιτι της σιγουρα θα εβρισκε βοηθεια και γαληνη απ την Αγια Γραφη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Α, καλά, εσύ έζησες την πεμπτουσία αυτού που περιγράφω, θα' χα πάρει τα βουνά αν μου είχε συμβεί κάτι τέτοιο!
    Εντάξει, καταλαβαίνω ότι για πολλούς ανθρώπους το να παρακολουθήσουν μια συνεδρία με κάποιον σύμβουλο είναι όντως αυτό που χρειάζονται: μια φιλική παρουσία με την οποία να νοιώθουν ασφαλείς ώστε να ξανοιχτούν. Αντιθέτως, κάποια μορφή πιο αυστηρής ψυχανάλυσης με τον απρόσωπο παρατηρητή-Βούδα που κάθεται αποστασιοποιημένος, δε σε κοιτάει στα μάτια και εσύ είσαι με το πιστόλι στον κρόταφο και πρέπει να μιλήσεις σίγουρα δε τους ταίριαζε, ούτε θα τους πρόσφερε τίποτε. Ξέρω άτομα πολύ ευαίσθητα και με συναισθηματική νοημοσύνη που δεν κατάφεραν να αρθρώσουν κουβέντα σε κάποια τέτοια περίπτωση. Αν μιλάμε για σοβαρό επαγγελματία στην πρώτη περίπτωση, του σύμβουλου δηλαδή που σε ανακουφίζει ακούγοντάς σε και δίνοντάς σου μια διαφορετική προοπτική, μια χαρά είναι.
    Μ' αυτή τη λογική δεν έχω καμία αντίρρηση ως προς τις υπόλοιπες περιπτώσεις ψυχολογικής βοήθειας και υποστήριξης, ας τις χαρακτηρίσουν όμως ανάλογα. Όλες ψυχοθεραπείες τις λέμε, κουράστηκα όμως να εξηγώ σε κάποιους που μου λένε ''τι τον θες τον ψυχαναλυτή, αφού έχεις φίλους και μιλάς'', ότι δεν κάνω τίποτε σχετικό, ότι είναι κάτι τελείως διαφορετικό η ψυχανάλυση. Η ίδια η διαδικασία και η λογική βασίζεται αλλού, όχι στο να ξανοίγεσαι απλώς και να λες τι σε απασχολεί.
    ...και εννοείται ότι σε μια τέτοια περίπτωση όπως αυτή που περιέγραψες δε νοιώθεις ενοχές, αλλά περήφανος που έκανες μια καλή πράξη. Άκου εκεί Αγία Γραφή!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή