Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011


Έχει γαμηθεί να βρέχει σήμερα. Κάποτε ήμουν από αυτούς που τους αρέσει ο χειμώνας και το κρύο και τα σχετικά, τα τελευταία χρόνια όμως έχω αναπτύξει μια δυσανεξία απέναντι στο κρύο, που γίνεται όλο και χειρότερη. Θέλω να πάω να ζήσω κάπου που δεν έχει ποτέ κρύο. Τρέχα γύρευε...
Εξεπλάγην που κάποιος διάβασε το προηγούμενο post. Μου έκανε και σχόλιο και τον ευχαριστώ από την καρδιά μου γι' αυτό. Πολύ το χάρηκα. Αυτό που ήθελα όμως να επισημάνω, φίλε, αυτή την καλή αρχή που εύχεσαι, αυτή είναι που φοβάμαι. Όχι σαν αρχή, που ποιός ξέρει τι θα φέρει. Το πρόβλημά μου πλέον είναι ότι ακριβώς ξέρω τι θα φέρει: σε λίγο θα αρχίσουν πάλι οι ελπίδες, μετά θα φτιάξουν λίγο τα πράγματα, μετά πολύ, μετά θα είναι όλα τέλεια και μετά πάλι το πέσιμο. Είναι ένας κύκλος αυτός που, φαντάζομαι, υπάρχει από καταβολής ανθρωπίνου είδους, δε θεωρώ ότι πρωτοτυπώ. Απλά εμένα μου την έχει δώσει τώρα πια, είναι κάτι που έχω βαρεθεί να το ζω από την αρχή ως το τέλος και είναι ακριβώς αυτό που παλεύω τώρα να το βάλω σε κάποιο όριο. Όχι ότι ελέγχεται, δηλαδή, υποθέτω όμως ότι μπορεί κανείς να πολεμήσει την κόπωση που του δημιουργεί. Ξέρω κι εγώ;...
Είδα επίσης ότι κάποιος έκανε reblog μια από τις γυμνές φωτογραφίες. Μήπως θα' πρεπε να είμαι πιο προσεκτικός; Άσε, επειδή με ξέρω, προς το παρόν δεν κάνω τίποτα. Εξάλλου το παιδί τυπικότατο, έβαλε και link για εδώ. Υποτίθεται ότι εφόσον δεν έγινα δικαστής ή διπλωμάτης δε θα' πρεπε να με νοιάζει που δείχνω και λέω διάφορα. Το να ασχοληθούν κάποιοι γνωστοί, έτσι κι αλλιώς με ενοχλούσε πάντα και ουδέποτε μπόρεσα να το αποφύγω. Θυμάμαι τι είχα τραβήξει κάποτε με το Facebook, που για άλλους λόγους το ήθελα εγώ τότε, και αρχίσανε να με πλευρίζουνε κάτι αδέρφια, ξαδέρφια, ανήψια, μόνο η θεία μου δε μου έκανε add. Δεν ήξερα κατά πού να κάνω, νόμισα ότι ζω σε κανα χωριό. Ε, μετά βαρέθηκα να τους αποφεύγω και να πολεμάω με τα privacy settings, οπότε ό,τι έγινε έγινε.
Έχω και τον γάτο μου τώρα που φοβάται με τις αστραπές. Γεννήθηκε Μάϊο, βλέπεις, δεν το έχει γνωρίσει ακόμα αυτό.
Πήγα και στη δουλειά σήμερα πάλι, έπεσα ξανά κάποια στιγμή. Δε βαριέσαι, μετά ξανασηκώθηκα. Άντε να δούμε.
Γύρισα πριν κανένα δίωρο στο σπίτι, έφτιαξα λουκάνικα με φασόλια. Γαμώ. Υποτίθεται ότι ειδικά όταν κάποιος περνάει τα σαράντα δεν πρέπει να τρώει τέτοια πράγματα τα βράδια, αλλά σκοτίστηκα. Ό,τι θέλω θα φάω, να πάνε να γαμηθούν οι healthy lifestyle fascists. Ο καθένας με τη θρησκεία του, δε λέω, αλλά δεν τους φταίω σε τίποτε. Τον έχω φάει στη μάπα πια αυτόν τον φανατισμό νεοφώτιστου. Γιατί δε βρίσκουν τίποτε της προκοπής να ασχοληθούνε;
Νύσταξα τώρα. Φταίει και η συγκίνηση της απογευματινής πτώσης, φταίει και η ίωση που κινείται με τη βραδύτητα και την ακρίβεια χελώνας, βάλε και το φαγητό... Αύριο πάλι έχουν απεργία τα λεωφορεία, πάλι ποδαρόδρομος προβλέπεται πολύς. Θα φύγω από νωρίς άμα είναι, για να μη φτάσω σκοτωμένος στη δουλειά, να το απολαύσω κιόλας. Θα βάλω και τίποτε στο mp3 να' χω ν' ακούω, αλλά τι ακριβώς;... μμμ, θα το σκεφτώ.

Α, ναι, η φωτογραφία είναι σημερινή, με το εξωτερικό φλας που λέγαμε, βαλμένο μακριά από τη μηχανή. Για να δούμε...

3 σχόλια:

  1. Αυτός ο κύκλος είναι κύκλος ζωής - αρχή, μέση και τέλος... Μπορεί να είναι συχνά κουραστικός στην επανάληψή του - είναι ζήτημα πρόσληψης αυτό ή και ηλικίας - αλλά, από την άλλη πλευρά, ποιά είναι η εναλλακτική; Μια ατέρμονη, στατική μέση; Στο διηνεκές; Το αντέχουμε; Και με ποιό άλλο κόστος;
    Ή ούτε αυτό το αντέχουμε;
    Οπότε τι μένει; Το συμπέρασμα πως με τίποτε δεν είμαστε ικανοποιημένοι, τελικά, πως πάντα θέλουμε κάτι άλλο, απλώς κάτι άλλο από αυτό, που έχουμε αποκτήσει, κατακτήσει, φτάσρι... και το ζητάμε... Στο διηνεκές κι αυτό!
    Άστα - κούραση όλα, γμτ!!!
    ;-)

    Υ.Γ.: Η φωτογραφία πολύ καλή. Εξαιρετικός ο φωτισμός κι η στάση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ καθυστερημένα σου απαντώ, Asteroid, αλλά είναι τεράστιο το ζήτημα που θέτεις. Αν θέλεις, αυτό είναι ακριβώς που θέτω σταθερά στον ψυχαναλυτή: είμαι ένας άνθρωπος που έχω κάνει διάφορα στη ζωή μου, όχι ακριβώς βίος και πολιτεία, αλλά σίγουρα πάνω από το μέσο όρο ενός συνηθισμένου ανθρώπου. Αυτά τα έχω κάνει από μια περίεργη παρόρμηση και χωρίς ποτέ να είμαι ξεκάθαρος απέναντι στον εαυτό μου σχετικά με τα κίνητρά μου. Θέλω να πω, ξέρω για άλλους ανθρώπους ότι έχουν π.χ. πάρει τους δρόμους, παρατώντας δουλειές και οικογένειες και δεν ξέρω τι, ώστε να μπορέσουν να αφοσιωθούν σε κάτι άλλο, κάτι πιο περιπετειώδες πιθανόν. Και το κάνουν με συνέπεια, ασχέτως το αν τελικώς τους έβγαλε ή όχι κάπου, αν το καταφέρανε όπως το θέλανε και αν πληρώθηκε η επιθυμία τους. Εγώ, σε σχέση με όλες τις αλλαγές και τις περιπέτειες στις οποίες έχω υποβάλει τον εαυτό μου, έχω μονίμως ένα συναίσθημα ότι κάτι λείπει, ότι το έκανα μεν με την καρδιά μου, αλλά κάτι άλλο ήθελα στην πραγματικότητα. Να το πούμε απλά και σκέτα: δεν είμαι ευχαριστημένος. Μη με παρεξηγείς, δε μετανοιώνω παρά για ελάχιστα από αυτά τα πράγματα. Το πρόβλημα είναι ότι στο τέλος-τέλος δεν είμαι εντάξει με όλα αυτά. Την ατέρμονη ευθεία σίγουρα δεν την ήθελα ποτέ, αυτό είναι σαφές. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι υπάρχει κάτι τέτοιο, μου είναι απολύτως ξένο. Το ότι όμως δεν είμαι εντάξει μετά από τόσα χρόνια κύκλων και περιπετειών μου έχει δημιουργήσει ένα αίσθημα αδιεξόδου και, κυρίως, κούρασης. Νοιώθω ξοδεμένος. Ο ψυχαναλυτής με ρωτάει πώς το εννοώ αυτό, γιατί νοιώθω ξοδεμένος και πού ακριβώς εντοπίζω τις αιτίες. Δεν είναι απλό να το απαντήσω και βρίσκομαι μόλις στην αρχή της προσέγγισης του θέματος.
    Το ξέρω ότι αυτά που περιγράφω είναι οι αυτονόητοι κύκλοι ζωής, αλλά η διαφορά μου με την πλειοψηφία των ανθρώπων είναι ακριβώς αυτό που είπα παραπάνω: το ξόδεμα. Μου φαίνεται βουνό το να ξαναξεκινήσω κάποια πορεία μετά από το τέλμα των τελευταίων μηνών, μου φαίνεται αδιανόητο. Όλοι μας έχουμε βρεθεί κάποια στιγμή της ζωής μας σ' αυτή τη θέση, για μένα όμως δείχνει να αποτελεί σταθερό μοτίβο από παλιά. Θα μου πεις, το κάνω όμως, ξεκινάω από την αρχή κάθε φορά. Σύμφωνοι, αλλά ας έκανα κι αλλιώς. Ακόμη, κάθε φορά νοιώθω όλο και πιο βαρύς και κουρασμένος.
    Κάποιος θα μπορούσε να πει, ακούγοντάς με, ότι απλώς πάσχω από κατάθλιψη. Εντάξει, υπάρχει η τάση αυτή, ξέρουμε όμως διαπιστωμένα ότι δεν είναι μόνο κατάθλιψη, ούτε είναι καν το κυριότερο. Ο καταθλιπτικός δεν μπαίνει σε τέτοια κίνηση, όπως μπαίνω εγώ ακόμη και στις χειρότερες, τις πιο down στιγμές μου, ούτε μπαίνει σε περιπέτειες κάθε είδους. Δεν έχει ασχολίες, ενδιαφέροντα, δε μιλάει, δεν τρέχει εδώ κι εκεί. Δεν βγάζει φωτογραφίες και μετά τις μοιράζεται με μερικές δεκάδες, αν όχι εκατοντάδες, κόσμου στο Flickr και σχολιάζει και απαντά στα σχόλια. Δεν κάνει καν αυτό που κάνω τώρα. Άρα, δεν είναι κατάθλιψη. Είναι αυτό και πολλά άλλα μαζί.
    Το ξέρω πως δεν είμαστε ποτέ ικανοποιημένοι από τίποτε, όσα κι αν κάνουμε. Γελάω μ' αυτό που λες περί κούρασης και συζήτησης στο διηνεκές. Η διαφορά μου όμως είναι ότι δε νοιώθω να έχω κατακτήσει τίποτε, για να πω ότι ούτε αυτό μου φτάνει και θέλω να πάω παραπέρα. Λεπτή διαφορά, αλλά χαοτική! Σκέψου το λίγο... Μπορεί να ακούγεται κοινότοπη η όλη κλάψα μου και το στρίμωγμα, αλλά υπάρχουν κάτι τέτοια λεπτά σημεία που το κάνουν πολύ δύσκολο το πράγμα. Τουλάχιστον έχω για πρώτη φορά στη ζωή μου σε τέτοια έκταση τη διάθεση να βρω μια άκρη. Κάτι είναι κι αυτό!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υ.Γ. Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο σχετικά με τη φωτογραφία, στο έχω ξαναπεί ότι είναι μεγάλος έπαινος από κάποιον σαν εσένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή