Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011


Ακόμα άρρωστος και νοιώθω τελείως παρατημένος (ψέμα είναι αυτό, δεν είμαι, αλλά τι να κάνεις που έχει στραβώσει η προοπτική μου), ετοιμάζομαι να πάω στη δουλειά λίγο αργότερα και έφτιαξα κάτι να φάω: χυλοπίτες που είχα αγοράσει στο Πήλιο με τον Χασάπη.
Έχω έναν μόνιμο φόβο, ότι θα ξεχάσω να μαγειρεύω. Μου λένε ότι δε γίνεται αυτό, ότι το μαγείρεμα είναι σαν το ποδήλατο ή το σεξ, δεν ξεχνιούνται. Για το δεύτερο δεν παίρνω κι όρκο...
Έβλεπα κάποια ανάρτηση του Άσωτου Υιού πιο πριν. Αυτό είναι κάτι που δεν κατάφερα ποτέ να κάνω, να μιλάω για κοινωνικά θέματα από ένα μέρος σαν αυτό εδώ. Κι όμως, ενδιαφέρομαι όσο λίγοι ειδικά για κάτι τέτοιο, όπως οι μετανάστες και η στάση των διαφόρων πλευρών στην Ελλάδα - αν μη τι άλλο, με αφορά προσωπικά αφού μένω στη Βικτώρια. Γενικά πάντως όλη μου τη ζωή έδειχνα να είμαι απορροφημένος απόλυτα από τον εαυτό μου, τι νοιώθω, τι κάνω, τι αισθήματα μου δημιούργησε το ένα ή το άλλο πράγμα. Εδώ που τα λέμε, ποιόν μπορεί να ενδιαφέρουν όλα αυτά; Ακόμη κι εγώ ο ίδιος βαριέμαι. Έλα όμως που μόνο έτσι μπορώ να κατανοήσω τον κόσμο, να αντιδράσω σ' αυτόν, να ζήσω. Είμαι τελείως καθυστερημένος, άραγε; Λέω, δεν ξέρω...
Τις προηγούμενες μέρες ένοιωσα λίγο σαν τον Harvey Keitel στην ταινία Smoke, όπου φωτογράφιζε καθημερινά μια συγκεκριμένη γωνία έξω από το μαγαζί του, κάθε μέρα την ίδια ώρα. Το είχα βρει συνταρακτικό σαν ιδέα, αν και ποτέ δεν κατάφερα να την υλοποιήσω. Εκτός ίσως από τις προηγούμενες μέρες, όπου φωτογράφισα τα κλαδιά ενός δέντρου έξω από το μαγαζί, την ίδια ώρα περίπου, απόγευμα, σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις και έτσι όπως φαίνονται στον ουρανό με το διαφορετικό φως της κάθε μέρας. Πάντα ήθελα να το κάνω αυτό που κάνει κι ο Keitel, εμένα όμως μου έλειπε πάντα αυτή η σταθερότητα: ένα συγκεκριμένο μέρος στο οποίο να βρίσκομαι για χρόνια, μια σταθερή διάθεση και πίστη σε συγκεκριμένα πράγματα. Έχω αλλάξει τόσες πολλές δουλειές και μέρη, σπίτια, προοπτικές... Τώρα πια στην ηλικία μου αναρωτιέμαι κι εγώ ο ίδιος πού βρίσκομαι. Βέβαια, θα μου πεις, εγώ ο ίδιος καθόλου δεν έχω αλλάξει, το ίδιο πρόσωπο είμαι, το ίδιο πράγμα. Παρόλα αυτά κάποιες πιο σταθερές βάσεις δε θα έβλαπταν καθόλου.
Πιάνω τον εαυτό μου να ζηλεύει όλο και περισσότερο κάποιους άλλους τώρα τελευταία. Είναι πολλά αυτά που με παρακινούν στη ζήλεια, ωστόσο το βασικό κοινό σημείο σε όλες τις περιπτώσεις είναι ακριβώς αυτό: κάποια πιο σταθερά σημεία αναφοράς που τους βλέπω να έχουν στη ζωή τους - ή τουλάχιστον δείχνουν να τα έχουν. Το αυτονόητο δηλαδή. Κι όμως, εμένα αυτό το αυτονόητο είναι που μου λείπει.
Αυτό είναι που προσπαθώ να πιάσω τώρα στην ψυχανάλυση, αλλά προς το παρόν πέρα από κάποιες συνειδητοποιήσεις δε νομίζω ότι καταφέρνω κάτι περισσότερο, να βρω μια άκρη του νήματος και να αρχίσω να μπαίνω στο κουβάρι. Αναρωτιέμαι πώς θα γίνει αυτό, μου φαίνεται βουνό. Και οι συνθήκες δε βοηθάνε.
Αυτά για την ώρα. Πάλι ο εαυτούλης μου και η δυστυχία του. Αύριο, άρρωστος ή όχι, θα πάω μια βόλτα με την κολλητή μου, δεν ξέρουμε που. Εγώ έχω ρεπό, εκείνη πήρε άδεια από τη δουλειά της και (επιτέλους) θα πάρει και τη φωτογραφική μηχανή μαζί της, που την αγοράσαμε το Μάϊο μαζί και έκτοτε ζήτημα αν την έχει χρησιμοποιήσει δυο φορές. Θα περπατήσουμε γενικώς, θα φάμε κάτι, θα πιούμε έναν καφέ... Η πεμπτουσία της ευτυχίας. Πάλι καλά που γίνεται και κανά τέτοιο που και που, γιατί αλλιώς δε με έβλεπα καλά.

Η φωτογραφία είναι από το παράθυρό μου. Καταιγίδα εν εξελίξει, Βικτώρια.

4 σχόλια:

  1. hey αξελ γειτονα
    ουτε εγω δε το χα με τα κοινωνια ωσπου τα κοινωνικα θεματα ηρθαν και με βρηκαν
    και εχω φαει βρισιμο πολυ χαχα
    ωραια η καταιγιδα και η πλατεια οταν ειναι μουσκεμα ειναι τοσο καθαρη και αθωα ξανα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σ' ευχαριστώ ρε Άσωτε γείτονα! Λες να μου συμβεί κι εμένα αυτό; ίσως τότε να αποκτήσουν λίγο περισσότερο ενδιαφέρον τα παραληρήματά μου. Ξέρω 'γω;
    Για το βρίσιμο μη μασάς. Έτσι κι αλλιώς ανάθεμα αν καταλαβαίνουν οι περισσότεροι για τι πράγμα μιλάνε. Είναι πολύ πιο απλό το παράπονό σου απ' ότι το κάνουν να φαίνεται μερικοί. Εγώ ξέρω.
    Σ' ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια για τη φωτογραφία μου. Ναι, είναι ωραία η καταιγίδα και ξέρω πολύ καλά τι εννοείς για την καθαρότητα της πλατείας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Στον πρώτο, που θα σας βρίσει (ξανά), απλώς προτείνετέ του να ανταλλάξετε σπίτι για 2-3 μέρες...
    Take a walk on the wild side - but take it in my shoes!
    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή