Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011


Δύσκολη η συνεδρία χθες με τον ψυχαναλυτή, ο τύπος δίνει κλωτσιές κανονικές στη μούρη. Δάκρυσα κάποια στιγμή. Τουλάχιστον ξέρω ότι δεν ήταν από αυτολύπηση, αλλά από γνήσιο παράπονο, που έβγαινε από βαθειά μέσα μου. Κάτι είναι κι αυτό, μια πρόοδος.
Μετά πήγαμε πράγματι μια μεγάλη βόλτα με την κολλητή, όλη τη μέρα σχεδόν περάσαμε μαζί, κι ας είμαι εγώ ακόμη στο μαύρο μου το χάλι με την αρρώστεια. Ωραία ήταν, απλά περνώντας από διάφορα σημεία δε μπορούσα να μη θυμηθώ πράγματα, στιγμές: εδώ είχαμε καθίσει με τον τάδε τότε, εκεί είχαμε σταθεί με τον άλλο τότε... Κοινοτοπίες, εντάξει, και μελό, αλλά υπάρχουν. Και είναι πράγματα που δεν τα ξεχνάω, είναι η ζωή μου, είναι κομμάτια του εαυτού μου. Και μη φαντάζεσαι ότι μιλάω για γκομενικά και μόνο, κάθε άλλο. Βόλτες και κουβέντες με κολλητούς στα συγκεκριμένα σημεία νομίζω ότι θα μου μείνουν για πάντα, κι ας μην είναι πια πουθενά εδώ γύρω αυτά τα πρόσωπα, για τον ένα ή τον άλλο λόγο.
Αυτό το θέμα πάντως της απώλειας είναι κάτι που θα με παιδεύει για πάντα: όλοι το ξέρουμε πως η ζωή τα φέρνει κάποιες φορές αλλιώς από αυτό που περιμέναμε, οι άνθρωποι τραβούν τον δικό τους δρόμο που δε συμπίπτει απαραίτητα με τον δικό σου, κάποιες άλλες φορές οι άνθρωποι εξαφανίζονται τελείως από προσώπου γης (και κατά πιθανότητα έχουν τους λόγους τους. Ελένη, αν με ακούς - πράγμα απίθανο- ελπίζω να είσαι καλά, όπου κι αν έχεις κρυφτεί όλα αυτά τα χρόνια, εκεί στη μικρή σου πόλη και το κτήμα των γονιών σου, όπου υποθέτω ότι κατέφυγες, αλλά δεν έχω τις συντεταγμένες. Μου λείπεις, να ξέρεις, και πάντα θα αναρωτιέμαι τι ήταν αυτό που σε έκανε να πάρεις τόσο δραστικά μέτρα... Πέρασα χθες έξω από το παλιό σου διαμέρισμα, εκείνο το υπόγειο στη Φωκυλίδου και δε μπορούσα να μη σε σκεφτώ, εσένα, το πώς φτιάχναμε και οι δυο τότε τα μόλις νοικιασμένα σπιτάκια μας, τους καφέδες και τη ζεστασιά και τη χαρά μας για το κάθε πραγματάκι που είχαμε βρει παραπεταμένο ή χτυπήσαμε σε καλή τιμή κάπου).
Κι όμως, αν και το έχω ζήσει πολλές φορές αυτό το έργο της απώλειας, αν και λογικά έχω τις απαντήσεις, το πένθος παραμένει πένθος. Και κάποιες φορές μου φαίνεται αβάσταχτος όλος αυτός ο όγκος πένθους που έχω μαζέψει στο κεφάλι μου. Είναι τόσο πολλά αυτά που πενθώ, που δεν ξέρω κι εγώ πού να πρωτοστραφώ. Άλλοι άνθρωποι τα προσπερνούν πιο εύκολα όλα αυτά, εγώ γιατί πονάω τόσο; Στην πραγματικότητα λυμένα και τακτοποιημένα είναι αυτά τα θέματα και τα πρόσωπα, βαλμένα στη θέση τους από καιρό. Εγώ τι προσπαθώ να κάνω ακριβώς δεν το καταλαβαίνω.
Αυτές οι δυο μέρες το' χουν φαίνεται βάλει σκοπό να μου τα ξυπνήσουν όλα: το τι άτομα είδα από μακριά ή έφτασα να τους μιλήσω είναι κάτι το απίστευτο, άτομα που έχω να τα δω δέκα χρόνια, ακόμη κι έναν συμμαθητή από το δημοτικό πέτυχα, από τους ελάχιστους από εκείνη την εποχή που θυμάμαι και που μ' ενδιαφέρει στ' αλήθεια να του μιλάω ακόμη. Κάποιος πιο γραφικός θα έλεγε ότι είναι το κάρμα ή ότι υπάρχει κάποια κοσμική κίνηση. Εγώ τις κοσμικές κινήσεις γραμμένες τις έχω, βασικώς, το ίδιο και το κάρμα, αλλά το ότι οι συμπτώσεις αυτές ταιριάζουν απόλυτα με το ταξίδι που κάνω προς τα μέσα και πίσω αυτόν τον καιρό (βοηθούσης και της ψυχανάλυσης) είναι γεγονός που οφείλω να ομολογήσω ακόμη κι εγώ, ο κρυόκωλος και σκατόψυχος.

Η φωτογραφία είναι από τον περιφερειακό της Ακρόπολης, λίγο μετά το βράχο. Έχω ζήσει κι εκεί πράγματα, κάτω από μια μικρή ελιά που είναι χαμηλά στο βράχο... Και πάλι, δεν εννοώ μόνο τα έκτροπα, έχω βρεθεί και να κλαίω το πιο λυτρωτικό κλάμα της ζωής μου εκεί, σε κάποια αγκαλιά. Ποτέ δε θα το ξεχάσω. Να' ναι καλά...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου