Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011


Δεν έχω και τίποτε σπουδαίο να πω απόψε, με πήραν ο Α. και η Ε. να βγούμε, αλλά δεν ήθελα. Ακόμη δεν έχω συνέλθει τελείως και ξυπνάω και νωρίς αύριο, θα είναι μακριά μέρα. Από την άλλη έχω καταντήσει αγριάνθρωπος αυτές τις μέρες, θα ξεχάσω πώς είναι να είσαι έξω με ανθρώπους. Όπως παλιά. Έτσι ήμουν στην εφηβεία μου. Αμάν είχε κάνει ο Δ. να με συνεφέρει και να με συμμορφώσει. Τα κατάφερε, δε λέω. Τόσες δεκαετίες μετά και μόλις τώρα έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ το μέγεθος και τις ικανότητες του συγκεκριμένου ατόμου. Τις υποψιαζόμουν απλώς. Αυτό είναι και το βασικό μοτίβο της εποχής: όλα όσα νόμιζα ότι τα έχω κατανοήσει και τακτοποιήσει στη θέση τους μετά από μακρόχρονες αναλύσεις μέσα από τη σπάνια διαίσθηση και εμπειρία μου τελικώς απλώς τα υποψιαζόμουν, μόλις που τα είχα αγγίξει. Εντάξει, ίσως να τα παραλέω, αλλά η ουσία παραμένει. Ωραία συνειδητοποίηση για έναν σαραντάρη, ε;
Αν με διαβάζεις Άσωτε, δεν ήθελα να πλημμυρίσω το blog σου με μια ακόμα απάντηση στην απάντησή σου, αλλά ναι, συγκινήθηκα με το post για τις παλιές αγάπες. Δεν ξέρω αν πάνε στον παράδεισο, δεν έχω καν αντίστοιχη εμπειρία: βλέπεις, σε μένα ήταν όλα πολύ πιο στραμπουληγμένα και διαστροφικά, δε θυμάμαι ποτέ να ερωτεύομαι τόσο απλά και μετά να χάνω τον άλλο λόγω συνθηκών και να πονάω, αλλά να τον θυμάμαι με νοσταλγία. Την πρώην γυναίκα μου την έχω πάντα δίπλα μου και της μιλάω καθημερινά σχεδόν. Το δέσιμο ήταν και παραμένει απίστευτο, αλλά δεν έχει καμία σχέση μ' αυτό που περιγράφεις εσύ. Δεν ήταν έρωτας τέτοιου τύπου ποτέ και το ξέραμε κάθε στιγμή της σχέσης μας. Ίσως και γι αυτό να χωρίσαμε τελικώς. Τον Σ. τον είχα γνωρίσει κάποια στιγμή πολύ περίεργη, ήταν εξωφρενικά δυνατό και ανώριμο, όσο και κινηματογραφικό: για δυο μήνες διατηρούσα παράλληλη σχέση με την Χ. και τον Σ. και το ξέραν αμφότεροι. Menage à trois, το είπαν μερικοί, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ισοσκελές τρίγωνο. Καμία σχέση κι αυτό μ' αυτό που περιγράφεις.
Ο Χασάπακλας, από την άλλη, ήταν πολύ πιο κοντά σ' αυτό, είχε κι αυτή τη γαμημένη αθωότητα στην αρχή η φάση και γι αυτό πόνεσε τόσο πολύ - και πονάει ακόμα. Εκείνο όμως που πονάει περισσότερο είναι ότι δεν μπορώ (και δε θα μπορέσω ποτέ) να πω: να' ναι καλά εκεί που είναι, ήταν υπέροχα, η ζωή προχωρά όμως κτλ. Δε μ' ενδιαφέρει να είναι καλά, δεν είμαι τόσο μεγαλόθυμος. Λυπάμαι που χρειάστηκε να έρθω σε επαφή με κάτι τόσο ωμό και σκληρό, όπως εξελίχθηκε στη συνέχεια, είναι κάτι που δε μπορώ να φέρω βόλτα, τουλάχιστον ακόμη. Ίσως και ποτέ. Και δε με πιάνει χτυποκάρδι κάθε φορά που περνάω έξω από το σπίτι του. Με ενοχλεί και με πονάει απλώς.
Άλλες φάσεις πιο πριν τις θυμάμαι μεν με αγάπη και κάποια νοσταλγία, αλλά είναι τακτοποιημένες και, αν θέλεις, αποδυναμωμένες τώρα πια. Σίγουρα όχι χτυποκάρδι στην ανάμνησή τους.
Συγκινήθηκα λοιπόν και βούρκωσα, όχι μόνο γιατί δεν έχω κάτι αντίστοιχο τελικά να θυμηθώ, αλλά και γιατί η τελευταία φάση με τον Χασάπη, που είχε όλα τα προσόντα να γίνει κάτι τέτοιο, τελικώς πήρε τον χειρότερο δυνατό δρόμο. Γι αυτό κλαίω και χτυπιέμαι τώρα. Και δεν ξέρω τι θα κάνω και πώς θα τα χωρέσω όλα αυτά μέσα μου. Μου λένε να βρω κάτι άλλο. Εύκολο τό' χεις; Δεν έχω και κουμπί on/off για να ξεκινάω πάλι από την αρχή έτσι απλά και άμα δεν κάτσει να σβήνω για λίγο.
Κοινοτοπίες είναι όλα αυτά, άλλος κανένας δεν αγάπησε, μόνο η Μαργιώ το Γιάννη, αλλά τι να κάνω, αυτά ζω τώρα, για αυτά μιλάω. Και δυσκολεύομαι.


Η φωτογραφία ήταν για το πορτραίτο της Πέμπτης στο Flickr. Κάθε βδομάδα, Πέμπτη, ανεβάζουμε σ' ένα γκρουπ ένα self-portrait. Πάνω - κάτω εδώ κι ένα χρόνο τα κατάφερα και ήμουν εκεί, με εξαίρεση τον Αύγουστο. Κι εκεί απογοήτευση όμως, κάποια άτομα που συμπαθιόμασταν δεν ανεβάζουν πια τα πορτραίτα τους, κάποιοι πιο καινούργιοι μάλλον χαλάνε το αφελές κλίμα του γκρουπ, που ήταν και η χάρη του. Τέλος πάντων, τουλάχιστον αρχίζω και μαθαίνω τη χρήση του εξωτερικού φλας, κάτι είναι κι αυτό, έτσι για να έχουμε και ωραία πράγματα να ασχολούμαστε.

4 σχόλια:

  1. 40 χρόνων, λοιπόν, κι ακόμα δεν έμαθες ότι η ζωή δεν είναι σε καμμιά περίπτωση τακτοποίηση, δεν έχει κουτάκια, που τα βάζεις σ' ένα ράφι με σειρά αλφαβητική, χρονολογική ή κατά τάξη μεγέθους. Και ίσως νάναι καλύτερα έτσι, λίγο επώδυνο μερικές φορές, αλλά και πιο ζωή!
    Ακόμη και τότε που νομίζουμε πως όλα τα λύσαμε, όλα τα βάλαμε σε σειρά και τάξη, κι ήρθε η ώρα να αράξουμε, να απολαύσουμε τους καρπούς των κόπων μας και το αποτέλεσμα της λυμένης εξίσωσης, τότε - και, μάλιστα, κυρίως τότε, σε ψυχολογικό πλαίσιο χαλάρωσης και μ' όλες τις άμυνες κατεβασμένες - εμφανίζεται ένας καινούριος παράγοντας Χ ή κι ο παλιός ακόμα δείχνει άλλο πρόσωπο κι όλα πάνε περίπατο...
    Η ζωή υπό τέτοιες συνθήκες θα μπορούσε νάναι φόβος, απελπισία, τρόμος κι οπισθοχώρηση, αλλά δεν είναι... γιατί όλα, σχεδόν όλα, όσα συμβαίνουν είναι απλώς αυτό: συμβάντα! Κι είναι η δική μας αντίδραση και επεξεργασία, που τους προσδίδει ποιότητα καλή ή κακή, θετική ή αρνητική.
    Δεν είμαστε, λοιπόν, αντικείμενα του ρήματος στις φράσεις των άλλων, ε; Υποκείμενα είμαστε κι εμείς, ρίχνουμε στην κοινή φράση τα δικά μας ρήματα και κάποιες φορές τα ρήματα είναι ασύμβατα, συγκρούονται, αλληλεπιδρούν, μεταβάλλουν την φύση και την ουσία των υποκειμένων - διαρκώς! Τίποτε δεν είναι σταθερά ίδιο, απολύτως ακίνητο, σύμφωνο με την αρχική μας πρόσληψη. Και σε κάθε περίπτωση είμαστε κι εμείς υποκείμενα στην ίδια φράση κι έτσι πρέπει!

    Υ.Γ.: Η φωτογραφία εξαιρετικά κινηματογραφική και ατμοσφαιρική!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Asteroid,
    Κατ' αρχάς σ' ευχαριστώ για το χρόνο που αφιέρωσες και για να διαβάσεις τη μουρμούρα μου και για να μου απαντήσεις. Το σχόλιό σου το διαβάσω και το ξαναδιαβάζω συνεχώς, εξαιρετικό και καίριο.
    Ξέρεις, το θέμα με τα κουτάκια που θέτεις καθώς και η ρευστότητα είναι αυτά ακριβώς που προσπαθώ (με τη βοήθεια και της ψυχανάλυσης) αυτόν τον καιρό να αντιμετωπίσω. Πάντα έχω μια εικόνα στο μυαλό μου, ένα παζλ, που πρέπει να συμπληρωθεί για να είμαι ευτυχισμένος. Πάντα περιμένω να έρθουν τα κατάλληλα κομμάτια, να κολλήσουν μεταξύ τους και μετά... τι;
    Το αστείο είναι ότι έχω υπάρξει σε διάφορες περιόδους της ζωής μου πραγματικά ευτυχισμένος. Οι περίοδοι αυτοί έχουν ένα τουλάχιστον κοινό σημείο μεταξύ τους, το οποίο είναι ακριβώς η έλλειψη προσμονής για κομμάτια που λείπουν. Απλά ζούσα ό,τι υπήρχε, χωρίς να περιμένω να συμπληρωθεί κανένα παζλ ή να λυθεί κάποια εξίσωση. Ξέρω λοιπόν πώς είναι και ο άλλος τρόπος.
    Το πρόβλημα είναι ότι αυτή την ώρα νοιώθω να τον έχω χάσει τελείως τον τρόπο αυτό. Μου έρχονται στο μυαλό μια σειρά λόγοι που ευθύνονται ως ένα βαθμό, αλλά δεν αρκούν για να εξηγήσουν την κατάσταση, το σκάλωμα αυτό. Αυτό που νοιώθω είναι ότι πρέπει να πάω πιο βαθιά και ακόμη έχω δρόμο μπροστά μου. Γιατί το θέμα δεν είναι να γίνει κάτι πρόχειρα, αλλά ριζικά και εφ' όλης της ύλης. Αλλιώς μετά από λίγο καιρό πάλι στα ίδια θα είμαι. Την έχω ξαναπατήσει.
    Μια αλλαγή προοπτικής χρειάζομαι. Τη βάση στην οποία θα γίνει προσπαθώ να βρω. Ο εαυτός μου είναι η βάση, θα μου πεις. Είναι όμως συγκεκριμένα τα σημεία στα οποία μπορώ να πατήσω και αυτά προσπαθώ να βρω.
    Έχεις απόλυτο δίκιο όταν λες ότι η δικιά μας επεξεργασία είναι που κάνει την πραγματικότητα αυτό που είναι. Φυσικά. Η δικιά μου επεξεργασία πάντως αυτή τη στιγμή είναι το λιγότερο παραπλανητική ως προς τα αποτελέσματά της. Είναι που ανακατεύτηκαν και πολλά μαζί...
    Σ' ευχαριστώ και πάλι, είναι πολύ σημαντικό να ακούω τέτοιες απόψεις και βοηθάει πολύ, ειλικρινά.
    Αναφορικά με τη φωτογραφία: μεγάλος έπαινος και τιμή ένα τέτοιο σχόλιο από κάποιον σαν εσένα. Μου έδωσες μεγάλη χαρά, σχεδόν εξίσου με τα παραπάνω που έγραψες! Είδες λοιπόν, οι οδηγίες και τα tips των strobists έπιασαν τόπο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καταπληκτικες φωτογραφιες!
    Που φανταζομαι, οτι ισως δεν θα υπηρχαν, εαν δεν υπηρχε μια καποια "ταραχη" στη ζωη σου... (?)
    Αν αυτο ειναι αληθεια, τοτε φιλε μου ισως να επρεπε να χτυπησεις τη πλατη σου φιλικα, και με ενα χαμογελο να σκεφτεις οτι και οι "μαυρες στιγμες" εχουν κι αυτες τα "καλα" τους.
    Και παλι μπραβο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ephemeron,
    συγχώρεσέ με για την καθυστερημένη απάντησή μου, ήμουν πολύ απασχολημένος αυτές τις μέρες και μόλις απόψε κατάφερα να ξαναμπώ εδώ. Σ' ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια για τις φωτογραφίες μου, είναι σημαντικό να τα ακούει κανείς,ξέρεις... Δίκιο έχεις, κατά πάσα πιθανότητα δε θα υπήρχαν υπό πιο ομαλές συνθήκες (αν και, εδώ που τα λέμε, φωτογράφιζα και σε πολύ πιο στρωτές και ευτυχισμένες εποχές). Ξέρεις, αυτό το φιλικό χτύπημα στην πλάτη είναι που δεν κατάφερα ποτέ να κάνω. Την αιτία για αυτό προσπαθώ να βρω, προς τι η τόση σκληρότητα και ακαμψία ως προς τον εαυτό μου. Πού θα μου πάει, κάτι θα ανακαλύψω, τώρα πια νοιώθω ότι δεν υπάρχει πλέον περιθώριο για ξαναθάψιμο του θέματος και συνέχεια και πάλι κουτσά-στραβά. Ή που θα βρω κάποιες απαντήσεις ή τίποτε.
    Να' σαι καλά για τα λόγια ενθάρρυνσης, λέω και ξαναλέω πόσο σημαντικό είναι να τα ακούει κανείς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή