Σάββατο, 5 Φεβρουαρίου 2011


Πάλι το ξενύχτησα σήμερα στο σπίτι, πρέπει να κοπεί αυτή η κακή συνήθεια. Και μόλις είχα αρχίσει να συνέρχομαι... Δε γίνεται, αύριο θα βγω για ένα ποτό βρέξει-χιονίσει (κυριολεκτικά). Δε λέω, σε σχέση με τον προηγούμενο καιρό που είχα μουχλιάσει τελείως κάτι έκανα αυτή την εβδομάδα, αλλά πρέπει να ξαναρχίσει κάποια κίνηση γιατί δεν πάει άλλο.
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι ήθελα να χαρώ και λίγο το σπίτι τον προηγούμενο καιρό - για πρώτη φορά, μετά τη φάση του τελευταίου
εξαμήνου, που απλώς δεν ήμουν πουθενά. Και το χαίρομαι, έκανα και κάποια πράγματα που ήθελα, το μάζεψα λίγο, εξαφάνισα μερικά... Τώρα θα πρέπει να ξαναθυμηθώ πώς είναι να ζει κανείς την κάθε μέρα, από μέρα σε μέρα, χωρίς την προοπτική που σου δίνει μια δυνατή σχέση. Δεν πειράζει, μερικές από τις πιο ευτυχισμένες στιγμές μου υπήρξαν ακριβώς σε τέτοιες περιόδους, όπου ζούσα την καθημερινότητά μου, αυτή που ήταν. Έτσι επιζούν εξάλλου και οι περισσότεροι άνθρωποι, από ότι καταλαβαίνω. Και το να περιμένει κανείς από κάποιον άλλο να του δώσει μια άλλη διάσταση και να θεωρεί ότι μόνο αυτή η διάσταση αξίζει νομίζω ότι είναι λίγο κατάντια.
Το μόνο πρόβλημα είναι κάτι που τέθηκε (πιο αμείλικτα από ποτέ) στην ψυχανάλυση την τελευταία φορά: στην αναφορά μου στην καθημερινότητά μου και στην ανάγκη μου να ξαναγυρίσω σε αυτή αυτόματα συμπλήρωσα ότι παρόλα αυτά δεν είμαι ικανοποιημένος, νοιώθω ότι κάτι λείπει. Όχι μόνο τώρα, σ' αυτές εδώ τις συνθήκες, που είναι και κάπως λογικό. Το ένοιωθα και παλιότερα. Ο ψυχαναλυτής με ρώτησε: ''μήπως λοιπόν δεν είναι αρκετή αυτή η καθημερινότητα και τα πράγματα που την αποτελούν; μήπως δεν ήταν ποτέ αρκετή;''
Τρικλοποδιά γερή. Έτσι είναι, αλλά δεν είχα τολμήσει ποτέ να το πω στον εαυτό μου. Τώρα λοιπόν που το είπα, που να σταθώ; Και, κυρίως, πού να στραφώ; Άντε να εξηγηθεί αυτή η μέχρι τώρα ανεπάρκεια, να συμφιλιωθώ μαζί της και να καταλάβω πώς θα γεμίσω αυτό που λείπει. Και δεν είναι μόνο το θέμα αν θα το γεμίσω. Υπάρχει και η περίπτωση να μη χρειάζεται κανένα γέμισμα. Απλά μια διαφορετική στάθμιση και ερμηνεία. Ανάγκη για πληρότητα. Και ποιός δεν την έχει; Έλα όμως που σε μένα είναι τόσο μεγάλη, που τα πράγματα φτάσανε στο απροχώρητο. Α ρε μάνα, τι σκεφτόσουν όταν με είχες στην κοιλιά σου;
Μεράκλωσα τώρα ακούγοντας trance radio, γαμώ τους σταθμούς. Η καλύτερή μου: ένας αχανής χώρος και trance να παίζει δυνατά, όσο δυνατά γίνεται, και σπρωξίδι και χάσιμο. Κανένας δε με κατάλαβε ποτέ σ' αυτό, αλλά πάντα η trance (κάποια είδη τουλάχιστον) μου φέρνει δάκρυα στα μάτια. Είναι σα να είμαι έφηβος, δεκαπεντάρης, και η γκόμενα που γουστάρω φασώνεται με τον καλύτερο φίλο μου. Αυτό μου' ρχεται στο μυαλό. Και συγκινούμαι.
Προχθές γύριζα το βράδυ από τη δουλειά περπατώντας. Μπήκα στο πάρκο του Πεδίου του Άρεως όπως πάντα και είχα το mp3 στ' αυτιά να παίζει τον ''Πύργο του Κυανοπώγωνα'' του Bela Bartok. Γαμώ. Μάλλον το έχω χάσει τελείως, αλλά γαμώ ήταν.


7 σχόλια:

  1. ναι αλλα να προσεχεις το βραδυ στρο παρκο με τ ακουστικα! δεν εχεις τον πληρη ελεγχο
    γειτνες ειμαστε
    na ta poume
    prepei palia na s eixa fb, vres me ekei
    os aswtosgios

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ενδιαφερον μουσικη....πρεπει να το βρω να το ακουσω!οσο για το συναισθημα....ουδεν σχολιο γιατι τα ευκολος εννουμενα παραληπονται...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Άσωτε γείτονα,
    Κι εγώ θα ήθελα να τα πούμε και από κοντά, να σε ψάξω και στο FB, αλλά γιατί θέλεις να το μπλέκουμε το πράγμα; yukio_595@hotmail.com είναι η διεύθυνσή μου, ας ανταλλάξουμε από εκεί τηλ. Ό,τι θέλεις να με ρωτήσεις για την ψυχανάλυση, στη διάθεσή σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. hug,
    η μουσική είναι όντως ενδιαφέρουσα, αλλά για ποιά από τις δύο μιλάς; αν είναι για τον Bartok, στην περίπτωση που δεν έχεις ακούσει ήδη, μπορεί και να πήξεις λιγάκι, θέλει μια άλφα εξοικείωση. Αν μιλάμε για trance, η διεύθυνση είναι http://www.di.fm/trance/. Όχι ότι δεν υπάρχουν κι άλλοι σταθμοί δηλαδή, αλλά αυτόν βρίσκω πιο πρόχειρο και γενικώς είναι εντάξει αυτά που παίζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. καλησπερα ! ... ενδιαφέρον το post σου...
    ξερεις κατι ? δεν ειναι πολυ ομορφο συναισθημα αφοτου εχεις χωρισει που περνεις μια βαθια ανασα και ενω σκεφτεσαι τρελα ειναι σαν να μην σκεφτεσαι τιποτα?? ...ελευθερια ... και να θυμασαι οτι οτι θελουμε απο τους αλους το κραταμε μεσα μας για παντα ειναι δεν ειναι μαζι μας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Brother,
    Σ' ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ξέρεις, αλήθεια είναι αυτό που λες και, αν θέλεις, είναι και το μόνο που αυτή την ώρα με κρατάει στα πόδια μου ακόμη: αφενός τις καλές στιγμές δεν μπορεί να μου τις πάρει κανείς όποια ήταν η κατάληξη και επιπλέον έχω την ικανοποίηση στη συγκεκριμένη περίπτωση να ξέρω ότι ήταν αληθινές. Και ότι και η άλλη πλευρά συμμετείχε σ' αυτό και συμμερίζεται την άποψη ότι υπήρχαν καταπληκτικές στιγμές. Το ίδιο αναγνωρισμένα ήταν και τα καλά στοιχεία, αυτά που κατ' αρχήν μας έφεραν κοντά.
    Από την άλλη, σωστή είναι και η παρατήρησή σου για την ελευθερία. Το τηλέφωνό μου δε χτυπάει τώρα πια σε καθημερινή βάση και συγκεκριμένες ώρες και έχω ήδη μάθει να μην το περιμένω. Και μ' αρέσει αυτό. Το ερώτημα είναι: γιατί επιλέγουμε να την χάνουμε αυτή την ελευθερία μας τόσο συστηματικά και με τόση παραίτηση; (εντάξει, ρητορεία του κ... είναι αυτά, αλλά δε μπορούσα να μην το πω!...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή