Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011


Με μεγάλη μου ευχαρίστηση παρατήρησα ότι η μέρα έχει ήδη αρχίσει να μεγαλώνει. Καιρός ήταν. Κάποτε μου άρεσε ο χειμώνας και το κρύο, όσο μεγαλώνω αποκτώ μια όλο και μεγαλύτερη δυσανεξία σε αυτό. Πέρυσι τον Σεπτέμβριο, ένα βροχερό μεσημέρι, είχα ορκιστεί παρουσία της Α. ότι θα μεταναστεύσω σε μια χώρα όπου θα έχει μόνο ήλιο και ζέστη άνω των 37ο C. Το έχω ξαναπεί αυτό για τη μετανάστευση παλιότερα, αλλά για άλλο λόγο, ήταν τότε που είχε βγει βρώμα ότι η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη θα είναι υποψήφια για Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Δεν έγινε τελικώς, οπότε έμεινα εδώ...
Σήμερα ήταν μέρα γεμάτη συγκινήσεις και εντάσεις, οι οποίες είχαν ξεκινήσει από χθες το μεσημέρι, όταν πήγα για φαγητό στους δικούς μου. Έτσι κι αλλιώς έχει ένταση το γεγονός από μόνο του, μονίμως είναι σα να πλέουμε σε έναν ωκεανό βενζίνης: μια σπίθα και αρκεί να ανατιναχθεί το σύμπαν. Έτσι και χθες: ο πατέρας μου με ρώτησε τι σκοπεύω να κάνω τελικά, αν θα ξαναπαντρευτώ ή αν έχω αποφασίσει να μείνω εργένης (''πράγμα που είναι οκ κατ' αρχήν, κάποιοι άνθρωποι το κάνουν, αλλά θα πρέπει να αποφασίσεις, ξέρεις..."). Προλάβαμε και τη σβήσαμε τη φωτιά, απεσωβήθη η κρίση με μια παρέμβαση της μάνας μου για τις εκπτώσεις στα ρούχα κι ένα πουκάμισο που είδε και θα μου πήγαινε γάντι. Πάντα ήταν η πιο γρήγορη σ' αυτά.
Μετά, το βράδυ, βγήκα με τον Γ. που μου έθεσε με τη γνωστή ωμή αθωότητά του το ζήτημα της κοινωνικής μου και επί των διαπροσωπικών σχέσεων απροσφορότητας, έτσι όπως το αντιλαμβάνεται αυτός. Είναι θέμα στο οποίο έχω σκοντάψει περίπου 5 φορές στο παρελθόν (ναι, τις μέτρησα και ήταν μία και μία οι περιπτώσεις, δεν μπορώ να τις αγνοήσω). Ούτε στη συνεδρία σήμερα μπορούσα να το αγνοήσω πλέον, έπρεπε να τεθεί επιτέλους ανοιχτά. Εκεί να δεις δράματα και συγκινήσεις... Φτάσαμε, βλέπεις, στον πυρήνα. Κι εδώ αρχίζει το πακέτο, γιατί άντε να βγάλεις άκρη: το ότι έχω κατεβάσει παροχές αυτή την περίοδο είναι το μόνο βέβαιο, οπότε έχει κοπεί κάθε τρόπος να πάρω πράγματα από τους άλλους, εξίσου όμως συνεχίζει η αδυναμία μου να δώσω στους άλλους. Για να δώσω στους άλλους, θα πρέπει να έχω εγώ ο ίδιος, να ''δώσω'' εγώ στον εαυτό μου. Κοίτα εξίσωση τώρα. Και δώσε λύση.
Με πόνεσε η κουβέντα του Γ. γιατί, όπως είπα, είναι πονεμένο σημείο και το έχω ξαναδεί το έργο. Έχω χάσει πολλά έτσι. Το καλοκαίρι έχασα την Α. για αυτόν ακριβώς το λόγο. Και δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω και αν μπορώ καν. Δε με παίρνει όμως, θα πρέπει να βελτιωθεί, αν όχι να τακτοποιηθεί ριζικά, η κατάσταση, γιατί δε με βλέπω καλά. Ήδη έχω πάθει ασφυξία. Εμπάργκο κανονικό στον εαυτό μου. Πώς τα' χω κάνει έτσι;
Άσε την αυτόματη φρικαλέα σκέψη: ρε Χασάπακλα, μήπως έφταιγα κι εγώ εξίσου με σένα, που είχες τη διαπροσωπική προσφορότητα ενός βρέφους; μήπως δεν ήμουν κι εγώ καθόλου καλύτερος; (παρένθεση, παραληρώ, το ξέρω, την κλείνω)
Πριν τις συγκινήσεις της συνεδρίας όμως είχε προηγηθεί άλλο έπος (αυτό ειδικά αφιερωμένο στον Άσωτο): έφτασα σκοτωμένος όπως πάντα στο γραφείο του ψυχαναλυτή, γιατί είχα αργήσει να κοιμηθώ, χτύπησα το κουδούνι, αλλά δεν ήταν εκεί. Θα' χει αργήσει ο άνθρωπος, είπα, ας πάω λίγο πιο πέρα να πάρω έναν καφέ. Άλλαξα γνώμη και περίμενα στη γωνία (πίσω από την αμερικανική πρεσβεία). Δεν ερχόταν ο γιατρός, πήγα λίγο πιο πέρα, άναψα τσιγάρο, ξαναγύρισα, πέρασα στο από πάνω στενό. Φασαρία ξαφνική πίσω μου και κινητικότητα, ακούω και μια φωνή: "κύριε σταματείστε, παρακαλώ, εκεί που είστε!". Γύρισα και είδα ένα περιπολικό με τους φανούς να αναβοσβήνουν σα χριστουγεννιάτικο δέντρο, ακούστηκε και η σειρήνα, ο ένας μπάτσος - συνοδηγός κρεμασμένος έξω από το παράθυρο να μου λέει να σταματήσω. "Εγώ;" του κάνω αποσβολωμένος. "Ναι, μου λέει, σταθείτε εκεί που είστε και βγάλτε τα χέρια από τις τσέπες! χαρτιά έχετε;" Να μην τα πολυλογώ, με κάναν ολόκληρο φύλλο και φτερό, εκείνη πια η τσάντα που κουβαλάω στον ώμο και τα περιεχόμενά της έχουν γίνει διάσημα, τα' χει δει η μισή Αθήνα πια. Μου είχε φωνάξει, λέει, συνάδελφός τους να σταματήσω νωρίτερα και δεν υπάκουσα. Σε ποιόν να τα πεις και ποιός να σε πιστέψει... Ρε παιδιά, λέω, έλεος, στη γειτονιά αυτή ζούσα μέχρι πρόσφατα και εξακολουθώ να έχω πάρε-δώσε, από πότε θεωρούνται ύποπτες οι κινήσεις μου; ''Είναι περίεργες οι εποχές...'', μου απαντά κρυπτογραφικά ο μπάτσος.
...και όταν λέω έπος, το εννοώ, γιατί μόνο έτσι μπορεί να περιγραφεί το άδειασμα της τσάντας μου: καλά η φωτογραφική μηχανή, καλά ο δεύτερος και ο τρίτος φακός που είχα, καλά και τα χρήματα για το ενοίκιο (που δεν το πλήρωσα ποτέ, γιατί είπαμε δεν ξύπνησα), καλά και τα δύο πακέτα καπνού και τα εφτά rizzla πράσινα. Μετά έβγαλε ένα κουτάκι και το περιεργάστηκε με περιέργεια. "Depon με εφεδρίνη είναι, λέω, για το συνάχι". Δεύτερο κουτάκι. "Αυτό είναι αντιβίωση". Τρίτο κουτάκι. "Αυτό είναι για τις λοιμώξεις του αναπνευστικού". Τέταρτο κουτάκι. "Είναι άλλη αντιβίωση, πιο ισχυρή, για την περίπτωση που δε με έπιανε η πρώτη. Ε τι να κάνω, τώρα μόλις συνήλθα από μια πολύ άσχημη ίωση!'', βιάζομαι να συμπληρώσω βλέποντας το μάτι του να γουρλώνει. ''Και αυτά;!'' θριαμβολογεί ο μπάτσος κραδαίνοντας ένα σακκουλάκι με κάτι μυστήρια καφέ μπαλάκια μέσα. ''Σοκολατάκια με γεύση μόκα, μου τα δώσαν στη δουλειά'', του απαντώ.
''Μπορώ να φύγω τώρα, έχω ραντεβού με γιατρό και το πληρώνω πολύ ακριβά!''
"Σε τι γιατρό θα πάτε;"
"Ψυχαναλυτή"
Αυτό ήταν, το έκανε το θαύμα του ο γιατρός, γιατί στην αναφορά και αυτού επιπλέον μετά τις αντιβιώσεις και τα σοκολατάκια με αφήσανε στην ησυχία μου...
(Σημείωση: να θυμηθώ να ρωτήσω τον πατέρα μου πόσες φορές τον είχαν σταματήσει για εξακρίβωση στοιχείων στη δικτατορία. Έχω την υποψία ότι μάλλον τον περνάω τώρα πια. Ξέρω ότι κάποτε είχε βγει να τινάξει ένα κατακόκκινο χαλί κάπου που δεν έπρεπε και η μάνα μου πέρασε τη νύχτα προσπαθώντας να πείσει τους ασφαλίτες ότι όχι, δεν είναι κομμουνιστής, αλλά αξιοσέβαστος πολίτης. Τα' κανε κάτι τέτοια ο άτιμος)
Μετά από την εποποιία και τη συνεδρία έκανα για πρώτη φορά baby sitting στο μωρό της πρώην γυναίκας μου για 20'. Έπρεπε να δει κάποιον στο νοσοκομείο και δεν ήθελε να πάρει το μωρό μέσα, οπότε ο μόνος εύχερος ήμουν εγώ γιατί βρισκόμουν δίπλα. Χέστηκα πάνω μου, αλλά τα κατάφερα. Δεν έκλαψε, του' χωσα και την πιπίλα στο στόμα και μου γέλασε κιόλας. Η κακούργα μου είπε να μην το παίρνω απάνω μου γιατί είχε φάει το χαμό πιο πριν το μωρό, είχε στουμπώσει και γι' αυτό ήταν ήσυχο.
Το απόγευμα πήγαμε για καφέ με την Ε. Ξαμολυθήκαμε σε όνειρα, εκείνη θα κάνει, λέει, μαθήματα photoshop και fashion design για να φτιάχνει μόνη της τα ρούχα της. Εγώ θα κάνω μεταπτυχιακό και διδακτορικό στο εκκλησιαστικό δίκαιο (τι να κάνω, μόνο αυτό είχα βρει σχετικώς ενδιαφέρον στη σχολή, άντε λίγο και το συνταγματικό!). Μετά κρυώσαμε, συνήλθαμε και είπαμε να την κάνουμε για σπίτια μας.
Τώρα που είπα για εκκλησιαστικό, ο καθηγητής που το δίδασκε ήταν γαμάτος και απόλαυση να τον παρακολουθείς. Το παρακολουθούσαμε με τον Σ., τον έχω ήδη αναφέρει, βγαίναμε για λίγο μαζί, παράλληλα και με τη Χ., και ήμουν μέσα στο σεξ και την ακολασία τότε. Τελειώνοντας το τελευταίο πριν τα Χριστούγεννα μάθημα, ο καθηγητής δήλωσε: ''επειδή ξέρω ότι έχετε πλήρως αντιληφθεί το νόημα των εορτών αυτών, σας εύχομαι πολυποσία, πολυφαγία και πάσης φύσεως ηδονικές απολαύσεις''.
Μείναμε μαλάκες με τον Σ. ''Πάμε να φύγουμε από εδώ, κάτι ξέρει αυτός για μας!'' μου ψιθυρίζει έντρομος. Μπορεί και να' ξερε, ήταν έξυπνος άνθρωπος...


Η φωτογραφία είναι από την απογευματινή βόλτα με την Ε. Είναι αυτά τα χειμωνιάτικα πεντακάθαρα απογεύματα που μ' αρέσουν, ποτέ δεν τα βαριέμαι.

7 σχόλια:

  1. Ξυρίσου κι όλα θα πάνε καλύτερα...
    Μέχρι που μπορεί να σε σταματάνε στον δρόμο και να σε ψαχουλεύουν μόνον εκείνοι, που θέλεις κι όχι τίποτε άξεστοι Ζητάδες!!!
    :-)))

    Τα υπόλοιπα όλα είναι προς συζήτηση - αλλού, όμως...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. xaxaxaxaxa ti kalo ... giati den tous ipes oti eisai apo tin al-qaeda ta xartia sou einai plasta kai oti eisai ekei gia na riksis pirinika sokolatakia me gefsi moka kai na gremisis tin presvia ? xaxaxaxaxa einai edelos aparadekti re paidi mou ! pados na kseris ta mwra an den se goustaroune kanoune samata lamvanoun ta vibes sou kai an den tosu kaneis mporei kai an se xezoune epi 2 wres seri .. sinepos afth h gineka sou paradothike kai ola ta ala einai kakoithies! :P kalh evdomada :)
    p.s. sorry gia ta greeklish ala eimai se laptop pou den exei elinika :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Asteroid: Το έκανα ήδη (αν και όχι τελείως)!!! Όσο για τα ψαχούλεμα, από το στόμα σου και στου θεού τ' αυτί!

    Brother: Καλή εβδομάδα και σε σένα!
    Να σου πω, την επόμενη φορά μπορεί να πω οτιδήποτε, το πράγμα με την εξακρίβωση στοιχείων έχει αρχίσει να με χτυπάει στα νεύρα πλέον!
    Λες να το γοήτευσα όντως το μωρό; Μακάρι, γιατί κατά το Μάϊο θα το βαφτίσω κιόλας και προβλέπεται να περάσουμε πολλές ώρες μαζί στο μέλλον...
    Εκτιμώ όσο δε φαντάζεσαι την υποσημείωση για τα greeklish!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. καλησπερα!Μολις βρηκα το μπλογκ σου και ειναι πολυ ενδιαφερον...Οσο για την ψυχαναλυση,ειναι πολυ καλο που κανεις κατι προκειμενου να αλλαξεις τη ζωη σου!Αμα μπορουσα να προσθεσω κατι θα ηταν μονο να ψαξεις το ενδεχομενο μιας γνωσιακης προσεγγισης-τα κλινικα δεδομενα την δειχνουν πιο αποτελεσματικη γι'αυτο στο λεω..Αν ενδιαφερεσαι,γραψε σχολιο στο μπλογκ μου να το συζητησουμε περαιτερω.Καλως σε βρηκα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. aizen999: Καλώς βρεθήκαμε, σ' ευχαριστώ για το σχόλιό σου και θα μιλήσουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ναι μεγαλωνουν οι μερες το παρατηρησα και γω οταν επεστρεφα σημερα μεσα απο τις γειτονιες του κολωνου, ηταν ομορφα,
    σε απολαμβανω οταν γραφεις τα ημερολογια σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Άσωτε, είναι μεγάλη χαρά για μένα αυτό που λες, ελπίζω να συνεχίσεις να τα απολαμβάνεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή