Τετάρτη, 16 Φεβρουαρίου 2011


Κατάφερα να λειτουργήσω ξανά την τηλεόραση απόψε (την έχω από τότε που πρωτοέμεινα μόνος μου, δε θες να ξέρεις πότε). Όχι ότι μου είχε λείψει δηλαδή, αλλά που και που χρειάζεται ν' ακούει κανείς και τα καθέκαστα. Άκουσα λοιπόν ότι το Βέλγιο εξακολουθεί να ζει βαθειά κυβερνητική κρίση λόγω (μάλλον, ποτέ δεν ξέρεις ξεκάθαρα με δαύτους...) της επιθυμίας διάσπασης Φλαμανδών και γαλλόφωνων. Ε, άμα έφτασε και το Βέλγιο να ζει πολιτική κρίση, τότε το όνειρό μου πλησιάζει να γίνει πραγματικότητα: η εικόνα της Ευρώπης και όλου του ''οράματος'' και ''οικοδομήματος'' (ο θεός να τα κάνει) να καταρρέουν, να βουλιάζουν, να παίρνουν τη θέση που τους αξίζει και να διαλύονται εις τα εξ ων συνετέθησαν: τα σκατά.
Το ξέρω ότι ακούγομαι πολύ δημαγωγικός και αφελής και τα τέτοια, αλλά δε δίνω μία. Έλα στη θέση μου: γεννήθηκα το 1970 και έφαγα τα νιάτα μου βλέποντας τη βοοειδή φάτσα του Κολ, τον σαρδόνιο Μιττεράν, το δικό μας καμάρι, τον Παπανδρέου και τη θεία, τη Θάτσερ κάθε βράδυ μπροστά μου (άλλο αν η τελευταία, κουφάλα όπως πάντα, μαγείρευε άλλα την ίδια ώρα με το συνάφι της, τον Ρήγκαν). Είναι να μην καταλήξω στην ψυχανάλυση μετά; Παιδικοί εφιάλτες, σου λέει. Εδώ να δεις εφιάλτης!... Όλο για ''όραμα'' άκουγα και ''ολοκλήρωση'' από ένα μάτσο απογόνους Οστρογότθων και Βησιγότθων, λογιστές του κώλου. Ήταν φωτισμένοι αυτοί τότε, μου είχε πει η φίλη μου η Α. Εμένα μου λες. Με τόσα λεφτά που κυκλοφορούσαν τότε και λίγο έως πολύ ειρήνη στον κόσμο και σχετική ησυχία κι εγώ έκανα τον οραματιστή - τραπεζίτη - λογιστή και θα' ριχνα και περισσότερα πυροτεχνήματα από εκείνους. Αυτοί οι άχρηστοι ούτε τα λογιστικά δεν κατάφεραν να κάνουν σωστά τελικώς, τα αποτελέσματα τα βλέπουμε τώρα.
Το ξέρω ότι η καυλιάρα Ευρώπη θα με πάρει μαζί της στο διάολο αν πέσει. Χέστηκα. Έτσι κι αλλιώς με έχει ήδη πάει στο διάολο η χαμούρα Μέρκελ με την κινητή γλίτσα από δίπλα, τον Σαρκοζί. Και ζω την πραγμάτωση του ευρωπαϊκού οράματος και την πλήρωση: αρχηγός μου είναι η καγκελάριος του 4ου Ράιχ, όχι ο πρωθυπουργός που ψήφισα, γυναίκα και κόρη πάστορα. Σε ποιόν να το πεις και ποιός να σε πιστέψει. Νομίζω ότι κι ο τελευταίος κάτοικος του Μπουρούντι την έχει πολύ καλύτερα από μένα: έχει ελπίδες τουλάχιστον.
Κάπου είδα τη φάτσα της τις προάλλες και παρατηρήθηκε η εξής ανακλαστική κίνηση (αλήθεια, δεν το έκανα επίτηδες): έπιασα τον εαυτό μου να σκέφτεται με αγάπη και συμπάθεια και σχεδόν νοσταλγία τις φάτσες του Μπρέζνιεφ και της Έλενας Τσαουσέσκου. Είχαν μια ζεστασιά αυτοί σε σχέση με το ζώον, έτσι μου φάνηκε.
Τέλος πάντων, με τούτο και μ' εκείνο παρέβην τις αρχές μου και αναλώθηκα σε κοινωνικο-πολιτικά σχόλια, ενώ κανονικά θα' πρεπε να αναλύσω με κάθε λεπτομέρεια τις επιπτώσεις της σχέσης μου με τον Χασάπη και τα επίπεδα σεροτονίνης στον εγκέφαλό μου. Τα πραγματικά σημαντικά θέματα της εποχής μας. Μπορώ όμως να ξεκινήσω και τώρα, ποτέ δεν είναι αργά.
Η προηγούμενη εβδομάδα ήταν απίστευτα φορτωμένη. Αφού δεν έκανα καμία δουλειά από όσες έπρεπε και άφησα πάλι τους λογαριασμούς και τα ενοίκια και τις εκκρεμότητες να τρέχουν, κατάφερα να φορτώσω το πρόγραμμά μου με τρόπο που μόνο εγώ μπορώ: την Παρασκευή το βράδυ, στο καπάκι μετά τη δουλειά, ήθελα να δω την αδερφή της πρώην μου που είχε έρθει ταξίδι-αστραπή από Θεσσαλονίκη. Τελικώς μαζεύτηκε κόσμος, ήρθε ο ένας, μετά κι ο άλλος, μετά κι άλλοι, στο τέλος κι ο Α. που είναι κι η καταστροφή μου σ' αυτά: ένα ποτό είχα πει να πιω και να πάω για ύπνο γιατί ήμουν κομμάτια, μόλις ήρθε ο καταραμένος λες κι άνοιξαν οι ουρανοί και έβρεχαν τζιν τόνικ. Έφυγε η πρώτη φουρνιά από το τραπέζι μας, εκεί εμείς. Μετά ήρθε δεύτερη φουρνιά, κάτι φίλοι του (γιατί, ξέρεις, ο Α. γνωρίζει τόσο κόσμο που όποτε είμαι δίπλα του νοιώθω σα να έχω βγει για ποτό με τη Βασίλισσα Ελισσάβετ: το χέρι του είναι μονίμως ορθωμένο σε χαιρετισμό στα πλήθη). Τα είπαμε και μ' αυτούς, φύγαν τα παιδιά, εκεί εμείς. Σώβρακο γύρισα σπίτι, αλλά το χειρότερο ήταν αυτό που θα ακολουθούσε το επόμενο πρωί: μου έσκασε τελευταία στιγμή να κάνω εγώ μάθημα, αν και δεν ήταν η σειρά μου, στα παιδιά στο Γκάζι. Μέχρι να βρω τα υλικά για τη μαγειρική και να φτάσω εκεί μου' φυγε το σκ... Αλλού πατούσα κι αλλού βρισκόμουν. Άργησα και πέντε λεπτά και μου την είπαν τα χαμένα. Τι θα κάνουμε σήμερα κύριε; ρωτάει ο Φερίτ. Γιουβαρλάκια, απαντώ. Δεν τα τρώω, απαντάει ο Φερίτ (που ποτέ δεν τρώει τίποτε από αυτά που φτιάχνουμε). Θα τα φας και θα πεις κι ένα τραγούδι, του λέω. Τραγούδι να πω, γιουβαρλάκια δεν τρώω, μου απαντάει.
Τα κάναμε τα γιουβαρλάκια, αλλά είπα να μη δημιουργήσω πάλι μεσανατολικό ζήτημα και είχα πάρει μόνο μοσχαρίσιο κιμά. Συγχύστηκα, γιατί ποτέ δε γίνονται καλά με μοσχαρίσιο κιμά, άμα δε βάλεις και λίγο χοιρινό σφίγγουν πολύ, δεν αφρατεύουν και δεν είναι νόστιμα. Την τελευταία φορά που τους έφτιαξα φαί με χοιρινό παραλίγο να ξεσπάσει Τζιχάντ. Γιατί, όπως είπα ανάμεσα στις φωνές, όταν τρώνε καλαμάκια χοιρινά και πίτσα με μπέϊκον είναι καλά, μόνο με τα δικά μου τα γιουβαρλάκια τον θυμούνται τον Αλλάχ. Παρόλα αυτά το είχανε φάει το χοιρινό τότε, κι ας φωνάζανε. Αμάν πια με τους μουσουλμάνους και τη θρησκεία-manual, που είχε πει κι ο Λ. Τέλος πάντων, τελείωσε και αυτό και έφυγα κατευθείαν για τη δουλειά.
Τελειώνοντας τη δουλειά το βράδυ τσακίστηκα να φτάσω κάπου νότια, όπου είχα ραντεβού με την Α. και την Π. Καθίσαμε σ' ένα ήσυχο μπαρ, πολύ ωραίο ομολογουμένως, με το πιο ωραίο martini dry που έχω πιει τους τελευταίους μήνες. Η Α. έπρεπε να φύγει νωρίς γιατί δούλευε χαράματα την επομένη. Η Π., με την οποία έχουμε κάποια ειδική και περιπετειώδη σχέση και την οποία είχα καιρό να δω, ήταν ορεξάτη. Ξεκινήσαμε να μιλάμε και αυτή τη φορά ξεπεράσαμε κάποια όρια που είχε θέσει η μέχρι τότε σχέση μας. Δουλεύαμε μαζί παλιά, βλέπεις, και κάθε φορά που βρισκόμασταν ήταν είτε στη δουλειά είτε με άλλους. Αυτή τη φορά είχαμε όλο το πεδίο ελεύθερο και αφηνιάσαμε. Είπαμε όσα δεν είχαμε πει επί πέντε χρόνια. Περίεργη η γνωριμία μας, συνεργαζόμασταν αλλά ήμασταν ουσιαστικά αντίπαλοι, ίδιο αντικείμενο αλλά διαχειριζόμενο από διαφορετική πλευρά και με διαφορετικά συμφέροντα ο καθένας. Όταν είχα πρωτοπάει στη δουλειά ήταν ο φόβος και ο τρόμος, σκύλα την ανέβαζαν, χάρο την κατέβαζαν. Με το που βρεθήκαμε για πρώτη φορά πάνω στη δουλειά κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο και καταλάβαμε ακριβώς με ποιόν έχουμε να κάνουμε. Χτίσαμε μια διεστραμμένη σχέση, κατά την οποία μαζί δεν κάναμε και χώρια δε μπορούσαμε, βριζόμασταν αλλά προσπαθούσαμε να εκτοπίσουμε οποιονδήποτε άλλο συνάδελφο και να κάνουμε τη δουλειά μαζί. Πάντα υποψιαζόμουν ότι έχει κάποιες άλλες, πολύ κουνημένες πλευρές. Με είχε αφήσει να ρίξω κάποιες ματιές σ' αυτές τις πλευρές, το ίδιο κι εγώ στις αντίστοιχες δικές μου. Προχθές τα είπαμε όλα πια. Τίποτε δεν αφήσαμε. Δέκα και μισή καθίσαμε στο μπαρ, τρεις φύγαμε. Κι έχει και πολλά να πει, η κουφάλα. Ταινία πρέπει να την κάνουν...
Την Κυριακή δούλευα και στο μόνο κενό που είχα πήγα στους δικούς μου για φαγητό. Ευτυχώς χωρίς επεισόδια, παραήμουν πεσμένος για να δώσω συνέχεια στο οτιδήποτε.
Χθες και ο Α. και η Ε. είχαν πάρει άδεια από τις δουλειές τους. Εγώ είχα ρεπό, οπότε βρεθήκαμε αρχικά με τον Α. Ήταν μόλις η τέταρτη φορά από τότε που τον έχω γνωρίσει που τον βλέπω στο φως της ημέρας. Η νυχτερίδα. Καθίσαμε κάπου για καφέ, αφού έκανε κάποιες δουλειές του κι εγώ κάποια ψώνια (μετά από μήνες κατάφερα να αγοράσω δυο πουκάμισα και δυο μπλούζες, είχα ξεμείνει τελείως πια. Πήρα κι ένα φούτερ με κουκούλα και ο Α. με κατηγόρησε ότι είμαι ανεύθυνος, γιατί αν με σταματάνε έτσι κι αλλιώς οι μπάτσοι για εξακρίβωση στοιχείων, σκέψου τι έχει να γίνει άμα βάλω και την κουκούλα. Ένα δίκιο το έχει, πρέπει να πω...). Ανακάλυψα το τελευταίο κόλπο που έχει για να φτιάχνεται: Golden Flue, χάπια για το συνάχι. Αναμενόμενο για τον Α. Μου τα' δειξε με περηφάνεια. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι δεν είναι για πολλά-πολλά, ούτε τόσο ανώδυνα όσο ακούγονται, γιατί έχουν εφεδρίνη που έχει την ικανότητα να σε χαλαρώνει και να σου δημιουργεί ευεξία. Όντας επιρρεπέστατος σε κάτι τέτοια, εννοείται ότι έχει ήδη κατεβάσει δύο κουτιά. Μου τα' χε εξηγήσει ο Λ., διδακτορικό στα φάρμακα με ειδικότητα στα αντιβιοτικά και καθηγητής στο πανεπιστήμιο όταν του είπα ότι τα έπαιρνα στη φάση που ήμουν άρρωστος. Μην το παρακάνεις μ' αυτά, είπε, γιατί έτσι κι έτσι. Ευτυχώς που μου το είπες, απαντώ, γιατί ήδη είχα αρχίσει να τα αγαπάω ιδιαίτερα, όντας κι εγώ επιρρεπής σε ουσίες με τέτοιου τύπου αποτελέσματα. Ναι, επειδή το ξέρω, γι' αυτό στο τονίζω!
Μια και βγήκε στο φως της ημέρας ο Α. ήθελε να το εκμεταλλευτεί και να ψωνίσει παντελόνι. Δοκίμασε ό, τι υπήρχε και δεν υπήρχε στο πολυκατάστημα, μη σου πω και τα γυναικεία και τα παιδικά, χρειάστηκε δε να του τα ξαναφέρει όλα από την αρχή η πωλήτρια γιατί της είχε πει λάθος νούμερο. Απελπίστηκα κάποια στιγμή. Και ήταν ευτύχημα που δεν είχα άλλα λεφτά, αλλιώς θα είχα σηκώσει εγώ το μαγαζί πάνω στην απελπισία μου.
Στη συνέχεια πήγαμε και βρήκαμε την Ε. που είχε ήδη καθίσει και είχε παραγγείλει καφέ. Εννοείται ότι μ' αυτούς τους δύο ο καφές είναι απλώς το πρόσχημα, ήταν υπόθεση λεπτών μέχρι να εμφανιστεί το αλκόολ στο τραπέζι. Ήμουν τόσο κουρασμένος και άϋπνος και ταλαιπωρημένος, που ένοιωθα ότι θα πέσω κάτω. Άσε που η συνεδρία που είχε προηγηθεί το ίδιο πρωί ήταν ακόμα δυσκολότερη, αφενός γιατί δεν είχα καμία διάθεση συγκέντρωσης στην κατάσταση που ήμουν, αφετέρου γιατί όταν το αποφάσισα για κάποιο διαστροφικό λόγο έπιασα το θέμα των γονιών - μακράν το χειρότερό μου, τζιζ. Να μη στα πολυλογώ, φτάσαμε βράδυ πια να προσπαθούμε να γυρίσουμε σπίτια μας. Λέω ''προσπαθούσαμε'' γιατί είχε έρθει στο μεταξύ και ο Δ. ορεξάτος και με αλάλιασε πάλι με τις βλακείες του. Ήμασταν Μοναστηράκι και μου' δειξε τους Αέρηδες λέγοντάς μου κάτι σχετικό με την πύλη του Αδριανού. Κατάλαβα με τα πολλά ότι νόμιζε πως εκεί είναι η πύλη. Του εξήγησα πού είναι, δεν τον έπεισα. Μετά κάτι είπε για το δρόμο του Αδριανού (την οδό εννοούσε, αλλά δεν μπορεί να μιλήσει κανονικά ελληνικά, βλέπεις, είναι από τα μεσόγεια) κι εγώ προσπαθούσα να φανταστώ τι μπορεί να εννοεί, μήπως μιλάει για την Ιερά Οδό και τα' χει μπερδέψει. Μετά ρώτησε τι είναι αυτό το μεγάλο κτίσμα δίπλα στο σταθμό του Ηλεκτρικού και ανακάτεψε και τη Στοά του Αδριανού. Του Αττάλου, του λέω, εννοείς, κόλλημα με τον Αδριανό και ποιό κτίσμα λες; Δευτερόλεπτα μετά κατάλαβα ότι μιλούσε για το τζαμί. Εκεί έβαλα τις φωνές πια, δεν άντεξα άλλο. Έτσι μου κάνει κάθε φορά, πετάει μια βλακεία, προσπαθώ να ασχοληθώ και να του εξηγήσω πού κάνει λάθος και μετά έρχεται η χιονοστιβάδα κι εγώ είμαι πάντα απροετοίμαστος για τον όγκο μπούρδας που με περιμένει. Φταίω εγώ μετά; Το μυαλό αυτού του παιδιού πρέπει να το στείλουν για μελέτη, είναι άλλο πράγμα τελείως από αυτό που ξέρουμε για τους ανθρώπους. Σκέψου να' σαι και τουρίστας και να τον ρωτήσεις τίποτε, θα πιστέψεις ότι είσαι στη Ρουέν αντί για το Θησείο...
Η πιο ωραία στιγμή όμως της περασμένης εβδομάδας ήταν η Τετάρτη βράδυ, δύο παρά τέταρτο: καθόμουν στον υπολογιστή και άκουσα ένα ανεπαίσθητο χτύπημα στο κουδούνι της εξώπορτας. Σήκωσα το ακουστικό χωρίς να μιλήσω και ακούω τον Λ. από κάτω να μουρμουράει πράγματα. Ανέβα ρε, του λέω. Ανέβηκε. Από τη σκάλα ακόμη τον άκουγα να λέει διάφορα, κάτι για συγνώμη και ότι πάλι είχε χάσει τα τηλέφωνά μου (το πώς γυρνάει σπίτι του αυτός ο άνθρωπος και δε χάνεται μου είναι ακατανόητο) και ήταν η πέμπτη φορά που είχε έρθει και χτύπαγε τα κουδούνια μου, κάποιο άλλο βράδυ είχε στήσει και καραούλι απ' έξω αλλά δεν ερχόμουνα και συγνώμη ρε φίλε, δεν ξέρω πού τα έβαλα και ήθελα να σε δω και μη νομίζεις ότι δε σε πήρα και σε γράφω, να, όλο εδώ απ' έξω είμαι γιατί ήθελα να σε δω λίγο και η γυναίκα μου μου' βαλε χέρι που έχασα τα τηλέφωνα, αλλά κάπου τα είχα και μετά τα' χασα... και ούτω καθ' εξής. Κατάφερα να τον καθήσω στον καναπέ, του' δωσα και τσιγάρο και χάρηκα όσο ποτέ άλλοτε που τον έβλεπα. Αυτός ο άνθρωπος είναι το καλύτερο πράγμα που μου έχει συμβεί εδώ και πολλά χρόνια!

Η φωτογραφία αντιπροσωπεύει αυτό που θα ήθελα να κάνω, αλλά δεν μπορώ: κάποιος με έχει καταραστεί να μη μπορώ να ξαπλώσω στο κρεβάτι για πολλή ώρα και να χαλαρώσω στ' αλήθεια, να μη σκέφτομαι τίποτε για κάμποση ώρα και μετά να κοιμηθώ βαθειά.

10 σχόλια:

  1. η τελευταια σου φραση με βρισκει το ιδιο συμφωνο με σενα .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ελπίζω κάποια στιγμή να σε βρίσκουν σύμφωνο και περισσότερα από αυτά που λέω! Σ' ευχαριστώ για το σχόλιο και, όντως, δεν είναι απαίσιο αυτό όταν συμβαίνει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με χαρά μου, βλέπω ότι οι Δευτέρες σου είναι πιο γεμάτες κι από τις εβδομάδες ενός μέσου ανθρώπου! Δεν είναι καθόλου άσχημα όλ' αυτά.
    Περνάω πολύ άσχημη φάση τις τελευταίες 3-4 μέρες με όλον τον ζόφο γύρω μας, που νόμιζα ότι ποτέ δεν θα τον ζούσα, και συμφωνώ με τα πολιτικο-κοινωνικά σου σχόλια...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και ποιός δεν περνάει ζόρι με όλα αυτά, είναι στιγμές που δεν ξέρω τι να πρωτοπιάσω: τα δικά μου, τα οικονομικά μου, που έχω καταντήσει να ζω πιο φτωχά από τη γιαγιά μου στην κατοχή ή τον πόλεμο που διεξάγεται μεταξύ ημών και Ευρώπης;
    Χαίρομαι που συμφωνείς με τα πολιτικά, είπαμε, ακούγομαι σα δημοδιδάσκαλος του '50 και ο λαϊκισμός σίγουρα δεν ήταν ποτέ ο τρόπος μου, αλλά ορισμένα θέματα μόνο έτσι μπορεί να τα πιάσει κανείς!
    Κάνοντας άσχετες δουλειές όλα αυτά τα χρόνια έχω συνηθίσει να είμαι ελεύθερος ώρες και μέρες κατά τις οποίες οι περισσότεροι δουλεύουν. Μ' αρέσει αυτό, γιατί σου δίνει μια ψευδαίσθηση δουλειάς, ότι αυτό που κάνω δεν είναι κανονική δουλειά αλλά κάτι άλλο. Πράγμα που βόλευε όσο δε φαντάζεσαι κάποιον σαν εμένα, για διάφορους λόγους. Και μπορεί μεν να δυσκολεύομαι κάποιες φορές με το χρόνο μου, μπορεί να είμαι ασύμβατος συχνά με τους υπόλοιπους (είχα και το Χασάπη να με κατηγορεί ότι είναι δύσκολο το πρόγραμμά μου, αυτός που σήμερα ήταν στο Όσλο, μετά στην Πάτμο, μετά στη Γαλλία, μετά Θεσσαλονίκη και μετά στην Πειραιώς για το καινούργιο installation - βλακεία του τάδε άσχετου, οπότε άντε να τον συναντήσω εγώ...), αλλά μια χαρά είναι κι έτσι. Πάντα θυμάμαι τη φράση του ιδιοκτήτη του πρώτου μπαρ-εστιατορίου που είχα δουλέψει, ο οποίος μου είχε πει: είναι μεγάλη εκδίκηση να έχεις ελεύθερα τα πρωινά σου, την ώρα που όλοι οι άλλοι τρέχουν σε κάποια δουλειά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ευτυχως εχω πολλα πρωινα ελευθερα οποτε μαλλον πρεπει να νιωθω τυχερος υποθετω
    παντως η καλυτερη στιγμη μου ειναι και μενα να μαι μονος στο κρεβατι και να κοιταω με βλακεια τη τηλεροαση χωρις ηχο η το ταβανι
    αυτο με απο -συμπιεζει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Άσωτε, το τελευταίο που περιγράφεις είναι σίγουρα ανεκτίμητο. Ξέρεις πόσα τεχνικές ζεν και βιβλία και συνεδρίες έχουν κάνει κάποιοι άλλοι για να το καταφέρουν; Κι ακόμα να το βρουν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. σας παρακαλώ λιγότερα για την Αγία Θάτσερ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αυτό ήταν. Πάει.
    Για, πληζ, elaborate αγαπητέ μου, τι εννοείτε ακριβώς; Η καινούργια μου πρεσβυωπία μου έχει δημιουργήσει ένα αίσθημα αμφιβολίας για τα πάντα, ακόμη και για αυτά που βλέπω γραμμένα μπροστά μου. Λοιπόν; Διάβασα σωστά;...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "είναι μεγάλη εκδίκηση να έχεις ελεύθερα τα πρωινά σου, την ώρα που όλοι οι άλλοι τρέχουν σε κάποια δουλειά!"
    ...πριν καποια χρονια ημουν ο πρωτος που αρχιζε στο γραφειο. Επρεπε να ανοιγα το γραφειο για ολους και να αρχιζα στις 6 το πρωι. Για να ημουν ομως στο γραφειο στις 6 επρεπε να σηκωθω στις 4:30 το πρωι...
    Καταλαβαινω... απο πρωτο χερι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Φίλε μου, σε μια άλλη δουλειά που έκανα (με βάρδειες), σηκωνόμουν στις 3:30, επειδή ήθελα να πιω έναν καφέ πρώτα και μετά να ανοίξω πρώτος το γραφείο. Νομίζω ότι καταλαβαινόμαστε απόλυτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή