Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011


Πέρασαν οι μέρες πάλι. Αυτό είναι ένα ανησυχητικό σημάδι: όσο μεγαλώνω, τόσο θέλω να περνάει γρήγορα ο καιρός. Ανακουφίζομαι να βλέπω τις μέρες, τις βδομάδες και τους μήνες να τρέχουν. Τι είναι αυτό από το οποίο κρύβομαι και προσπαθώ να αφήσω πίσω μου, άγνωστο.
Επίσης οι μέρες που πέρασαν δεν ήταν αυτό που ήθελα. Ένοιωσα εκτός συναγωνισμού σε πολλά επίπεδα: σα να ήμουν ξένος στις παρέες με τις οποίες βρέθηκα, σα να μη μπορούσα να επικοινωνήσω σε κανένα επίπεδο. Ένοιωσα αρκετά μόνος κάποιες στιγμές και κάποιες άλλες πως ό,τι κάνω αυτόν τον καιρό είναι λίγο. Αυτό το αίσθημα του λίγου με καταδιώκει πάντα, είναι στιγμές όμως που γίνεται ανυπόφορο. Και δεν ξέρω τι θα ήταν αυτό που θα έκανε τη ζωή μου να μου φαίνεται περισσότερη. Άσε πια που για κάποιους αντικειμενικούς λόγους απελπίστηκα. Προσωρινά μεν, αλλά απελπίστηκα στ' αλήθεια. Δυσκολεύτηκα πολύ.
Είναι όμως κάποια πράγματα που με έβγαλαν, έστω για μια στιγμή, από όλο αυτό: σε μια πολύ κακή στιγμή με πήρε η Χ. τηλέφωνο για να μου πει: 1) ότι με αγαπάνε, αυτή και το νεογέννητο αγοράκι της και 2) ότι θα ήθελε να φάμε μαζί το μεσημέρι και αν θα μπορούσα να περάσω; Με ζέστανε.
Κάτι άλλο ήταν μια αφιέρωση από μια ηλεκτρονική φίλη. Δεν την έχω γνωρίσει, ζει στο εξωτερικό, αλλά τα γράμματά της είναι μια όαση. Γεμάτη δυσκολίες κι εκείνης η καθημερινότητα, αλλά είναι πραγματική story-teller και είναι μια απόλαυση να την ακούς να φτιάχνει εικόνες και σενάρια από μικρά στοιχεία που μαζεύει για τον άλλο. Η τελευταία μας εφεύρεση είναι να παριστάνουμε ότι ζούμε το 1811: εκείνη με τον πατέρα της να προσπαθεί να του εξηγήσει ότι δε φταίει εκείνος που τους παράτησε η μητέρα λίγα χρόνια νωρίτερα για να ακολουθήσει το τσίρκο (στην πραγματική της ζωή ο πατέρας είναι εκείνος που έφυγε και τους άφησε) και με μόνιμες ασχολίες της τις συζητήσεις με τη μαγείρισσα για το αν θα φτιάξουν την τάρτα με αγριομάραθο σήμερα ή το ραγού και ποιό teacloth ταιριάζει με το σερβίτσιο. Εγώ πάλι ζω σε μια φάρμα με κυριότερες ανησυχίες μου τον κισσό που θα φάει κάποτε τους τοίχους του σπιτιού και τη βροχή που θα μου χαλάσει ό,τι φύτεψα. Βρισκόμαστε κάπου ανάμεσα και τα λέμε, λέμε ιστορίες διάφορες. Κάποιες από αυτές πονάνε πολύ. Καμιά φορά επιλέγουμε να μείνουμε σιωπηλοί, παρατηρώντας τη νύχτα που πέφτει και τις πυγολαμπίδες να πετάνε πάνω από τον κήπο. Μου έκανε λοιπόν μια αφιέρωση τις προάλλες στο site όπου ανεβάζουμε φωτογραφίες (έτσι γνωριστήκαμε), ένα πορτραίτο της όπου διαβάζει ένα υπέροχο βιβλίο, το Norwegian Wood του Haruki Murakami. Το λατρεύω αυτό το βιβλίο και ήμουν εγώ που μιλούσα για τον συγγραφέα αυτό σε κάποια προηγούμενη φωτογραφία μου. Εγώ τι λες να της αφιερώσω;
Και όμως, ίσως να την αδικώ τη ζωή μου, τώρα που το σκέφτομαι: πριν μερικά βράδια πήρα τον Λ. με του που γύρισα από τη δουλειά. Το σήκωσε η γυναίκα του, που μόλις με άκουσε μου είπε κατευθείαν ''έλα από εδώ, μαγειρεύω μακαρονάδα με θαλασσινά!''. Πράγματι πήγα επί τόπου, μένουν εδώ πιο κάτω. Με αγκαλιάσανε και οι δυο, μου δείξανε με τόση θέρμη πόσο χαιρόντουσαν που με έβλεπαν, που βούρκωσα. Ήταν η πιο υπέροχη μακαρονάδα που έφαγα ποτέ.
Ακόμη, με πήρε ο Μ. για καφέ. Μίλησα για τη συνάντησή μας την προηγούμενη φορά. Και αυτό ήταν σημαντικό, επεδίωξε με κάθε τρόπο να βρεθούμε και είναι δύσκολες για αυτόν οι κοινωνικές επαφές. Με το γνωστό του στραμπουληγμένο τρόπο μου έδειξε ότι χαίρεται που βρισκόμαστε και επειδή ακριβώς εκφράζεται τόσο δύσκολα, έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία η ομολογία του. Του το έδειξα κι εγώ.
Την Καθαρή Δευτέρα βρέθηκα καλεσμένος στο σπίτι του Γ. Τιμή μου που ένας τόσο ενδιαφέρων άνθρωπος θέλει να κάνει παρέα μαζί μου. Λίγες μέρες νωρίτερα είχαμε βρεθεί σε κάποιο πάρτυ, ψιλομασκέ. Όλοι είχαμε κάτι αποκριάτικο, είτε φτιαγμένο πρόχειρα είτε αγορασμένο την τελευταία στιγμή από κάποιο μαγαζί με εποχικά είδη. Αυτός είχε μια μάσκα από παράσταση τραγωδίας, original πράγμα, λόγω δουλειάς του. Για μια ακόμη φορά μας έκανε τη μούρη χώμα ο άτιμος... Το προηγούμενο βράδυ, παρά το προχωρημένο της ηλικίας του, με είχε ακολουθήσει για ένα ποτό σε κάποιο μπαρ. Γνώρισε έτσι και τον Α. και τον Δ. Σουρεάλ τουλάχιστον η κατάσταση. Ο Δ. είχε ανακοινώσει νωρίτερα ότι στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσει Χρυσή Αυγή, κάνοντας Τούρκους κι εμένα και τον Α. και μετατρέποντας την ομήγυρη σε συζήτηση καφενείου χωριού στα Μεσόγεια. Δεν το πίστευε, απλά έτσι τα λέει κάτι τέτοια για να ανάβουν τα αίματα.
Προχθές το βράδυ βρέθηκα να κάθομαι στο ίδιο παγκάκι με έναν μετανάστη. Εγώ χάζευα απλώς το φεγγάρι πριν γυρίσω σπίτι. Αυτός ήταν σε μια παρεμφερή με τη δική μου κατάσταση απελπισίας σε σχέση με τη ζωή του. Τον κέρασα τσιγάρο, του έδωσα και δυο πουκάμισα που με είχε φορτώσει νωρίτερα η μάνα μου και που δε θα φόραγα ποτέ, καθώς και ένα γλυκό που είχα μαζί μου, μην ψάχνεις γιατί. Μιλήσαμε λίγο, στο τέλος του είπα να μη στεναχωριέται και πως όλα θα πάνε καλά. Η ειρωνία...
Χθες βρέθηκα σε ένα επεισόδιο με μαύρους λαθραίους πωλητές, μπάτσους και πολίτες στην Ακαδημίας. Δυστυχώς το καλύτερο μέρος το είχα χάσει, το λόγο για τον οποίο ξεκίνησε η αναταραχή (από ότι μου είπαν κάποιοι, πήραν τα εμπορεύματα των πωλητών και ένας τους έβγαλε γκλομπ και χτύπησε κάποιον χωρίς λόγο), παρόλα αυτά βρέθηκα μάρτυρας όλης αυτής της οργής που δείχνει να βγαίνει με κάθε ευκαιρία τώρα πια. Και τη χάρηκα. Ένα σωρό περαστικοί τα είχαν βάλει με τους μπάτσους λέγοντάς τους διάφορα, μερικά εκ των οποίων ήταν πραγματικά καλά. Ένας τους έκανε εύστοχη παρατήρηση σχετικά με την αλλαγή τακτικής τους λίγο πριν τις εκλογές και τώρα, με το νέο δήμαρχο. Κάποιος άλλος αποκάλεσε έναν μπάτσο ''Χίτη'', ο μπάτσος τον αποκάλεσε αναρχικό και το θέμα άρχισε να αγριεύει. Εγώ ζήτησα να μου πούνε πού ακριβώς στο Σύνταγμα και τον Κώδικά τους προβλέπεται η χρήση γκλομπ στο πλαίσιο ''εκκαθάρισης'' ή σκούπας, όπως τη λένε την καφρίλα τους. Ακούστηκε κάποιος από το πλήθος να διαμαρτύρεται ότι ''εσείς κάνετε τη ζωή των αστυνομικών δύκολη, σε μια στιγμή που κάνουμε αμάν να επιβληθεί η τάξη''. Του απάντησα ότι είναι φασίστας, δεν πρόλαβε να ασχοληθεί μαζί μου γιατί του την πέσανε διάφοροι άλλοι. Και το επιχείρημα-καταπέλτης ενός από τους μπάτσους: για πηγαίνετε εσείς στο Ιράν να πουλήσετε σεντόνια στο δρόμο, θα σας πω εγώ τι θα πάθετε. ''Το σκέφτηκες πολύ αυτό το επιχείρημα, μεγάλε;" του απάντησε μια κοπέλα, να' ναι καλά. Γαμώ, έτσι;
Πριν λίγα βράδια βρέθηκα να φιλιέμαι έξω από κάποια τουαλέττα μπαρ με ένα παιδί. Το όνομά του ήταν εξωτικό, τον ρώτησα από πού είναι. Από μακριά, μου είπε. Πόσο μακριά, από το φεγγάρι; του λέω. Ναι, μου απαντάει. Έκτακτα, κι εγώ το ίδιο! του απαντώ. Είχε μια φωτογραφική μηχανή κρεμασμένη από το λαιμό του και καθώς καθόμασταν σε έναν καναπέ ακούμπησα το χέρι μου λίγο πιο κάτω για να βολευτώ. Έπιασα κάτι τεράστιο και σκληρό. Πάγωσα. Είναι ο φακός αυτό που πιάνεις, μου λέει. Τέλος πάντων, φιλούσε υπέροχα και είναι σημαντικό αυτό, γιατί ο Χασάπης φιλούσε χάλια (όχι που θα τον άφηνα, Asteroid... είπαμε, post χωρίς Χασάπη δεν έχει νοστιμιά, καλό το κοινωνικό σχόλιο και το υπαρξιακό, αλλά άμα δεν έχει και λίγο από μπαλτά μέσα, τι να το κάνεις...). Το ξέρω ότι ρίχνω το επίπεδο και γίνομαι κατίνα, αλλά θα' σκαγα αν δεν το' λεγα.
Η συνεδρία με τον ψυχαναλυτή χθες ήταν σκληρή και δύσκολη, όπως όλα αυτές τις μέρες. Βρέθηκα μετά σε ένα παγκάκι να κλαίω. Πάλι η Χ. με περιμάζεψε...


Η φωτογραφία είναι από το σπίτι του Γ. την Καθαρή Δευτέρα. Ας με συγχωρήσει ο Asteroid για την επανάληψη, είχα εντυπωσιαστεί με το κεφάλι του Απόλλωνα, άσε που ο Γ. είναι ικανός να έχει το πρωτότυπο στην αυλή του και το ψεύτικο να είναι στο μουσείο...

7 σχόλια:

  1. εγω απ αυτα που διαβαζω βλεπω οτι εχεις φιλους που σε νοιαζονται
    ξερεις ποσο ακριβο και μεγαλο ειν αυτο
    να σε παρινουν ενα τηλεφωνο και να σε ζεσταινουν?
    κατα τ αλλα ζουμε παραλληλες ζωες στο κεντρο της αθηνας , με την διαφορα οτι εφυγα νεα υορκη και πηρα ενα γερο μαθημα, που το ειχα αναγκη
    ενα μαθημα πως να ζω τη ζωη
    ταχυρρυθμο αλλα το αφομοιωσα αμεσως σαν ετοιμος απο καιρο
    χαιρομαι να διαβαζω τα κειμενα σου
    you are one of us

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλώς μας ήρθες λοιπόν, Άσωτε, από τας Αμερικάς (έτσι, για να δικαιολογείς και το όνομά σου...)! Ναι, είναι ακριβό και πολύτιμο να υπάρχουν άνθρωποι γύρω που νοιάζονται. Ό,τι πολυτιμότερο έχω. Να μας πεις κι άλλα για το ταξίδι σου, θα έχεις πολλά να διηγηθείς.
    Είναι πολύ σημαντικό για μένα όταν μου λες ότι χαίρεσαι που διαβάζεις τα κείμενά μου, σ' ευχαριστώ από την καρδιά μου!
    Όσο για το "you are one of us", είναι μια κουβέντα που λίγοι μου τη λένε, αλλά όταν μου τη λένε, νοιώθω ότι κάτι αξίζω κι εγώ, κάτι κάνω. Να' σαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. O Asteroid (σχεδόν) όλα τα συγχωρεί (σχεδόν) πάντα... Τόχει αυτό! Και χαίρεται ιδιαιτέρως που ξαναβλέπει την υπέροχη αυτή σύνθεση. Άσε που σαν να του φαίνεται πως ίσιωσε κιόλας λίγο!..
    ;-)
    Σ' ό,τι αφορά τον Χασάπη, αφού πρέπει να έχεις πάντα λίγο κρέας στο menu, στον συνιστώ ανυπερθέτως saignant - λίγο καψαλισμένον απ' έξω και με το αίμα του από μέσα! Είναι θέμα χυμών διατηρητέων και νοστιμάδας!!!
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Με ταρακουναει το γραψιμο σου, με την καλη εννοια!
    Να προσεχεις, καλο Σαββατοκυριακο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ξερεις τι εχεις ? μου δημιουργείς ησυχια... καθε φορα που σε διαβάζω ειναι σαν να πατιέται το mute....εμπνεεις μια ηρεμία και μου χρειάζεται ομολογουμενος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αρχικά θέλησα να σχολιάσω τις ιστορίες με την "ηλεκτρονική φίλη". Έπειτα το σκηνικό στο παγκάκι, μετά για τους μικροπωλητές και μετά απλώς αφέθηκα στο διάβασμα... Τελικά ένα ευχαριστώ θέλω να πω για το όμορφο κείμενο.

    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Asteroid: αυτή είναι άλλη, όντως πιο ίσια εκδοχή, την είχα βγάλει κάθετα. Για το saignant δε θα είχα κατ' αρχήν αντίρρηση, αλλά τι να κάνεις που δεν είχε καθόλου αίμα μέσα του, όπως δεν είχε και ψυχή. Μάλλον για φρικασέ τον κόβω...
    Ephemeron: η τιμή που μου κάνεις με το σχόλιό σου και η χαρά που μου δίνεις δεν περιγράφονται!
    Brother: σε παρακολουθώ στενά και αναγνωρίζω πολλά από αυτά που γράφεις, τα ξέρω καλά και μου αγγίζουν κάποια πολύ ευαίσθητα σημεία. Μακάρι λοιπόν να μπορώ να κάνω κάτι και για σένα. Πολύ όμορφο το σχόλιό σου!
    Εκείνε: εγώ σ' ευχαριστώ για την ανάγνωση και για το σχόλιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή