Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011


Μόλις γύρισα από έναν καφέ με φίλο που δεν τον βλέπω μεν πολύ συχνά, πάντοτε κάνουμε όμως εύκολα catch-up (ίσως επειδή αποφεύγουμε τα δύσκολα και τις κακοτοπιές κοινή συναινέσει). Κατ' ανάγκην μιλήσαμε για την οικονομική κρίση και την πολιτική κατάσταση. Δε μ' αρέσουν οι συζητήσεις αυτές, γιατί κατά κανόνα είναι φορτωμένες από κοινοτοπίες και είμαι φυγόπονος: προσπαθώ πάντα να ξεχαστώ όσο μπορώ. Παρόλα αυτά ο Μ. προσδιόρισε πολύ σωστά, κατά τη γνώμη μου, κάτι. Πριν όμως μιλήσω για αυτό, θα πρέπει να αναφέρω την (εξίσου πολύ σωστή) κουβέντα αμερικάνας φίλης που έγινε πριν μερικές μέρες: είπε λοιπόν εκείνη ότι πηγαίνεις σε οποιαδήποτε πόλη της Ευρώπης ή της Αμερικής και πιάνεις τον παλμό της πόλης με το που βγαίνεις στο δρόμο και ρίχνεις μια ματιά στους ανθρώπους. Εδώ δεν πιάνεις τίποτε απολύτως. Σα να είναι όλα νεκρά.
Ο Μ. είπε ότι πάντα ήταν έτσι. Εκτός ίσως από μια φάση γύρω στο '81-'85, όπου υπήρχε μια επίπλαστη, βοοειδής ευδαιμονία, μετά ήταν όλα νεκρά. Αλήθεια είναι. Έτσι το θυμάμαι κι εγώ, έτσι έχω εισπράξει την ατμόσφαιρα της χώρας αυτής και κατά την προαναφερθείσα περίοδο και μετά. Το αίσθημα της απονέκρωσης το είχα πολύ έντονο πλέον το πρώτο μισό της δεκαετίας του '90. Μετά το '96 η παγωμάρα ήταν ανυπόφορη και έγινε πολύ χειρότερη στο τέλος της δεκαετίας με εκείνες τις εκρήξεις του πιο κενού life style, τα τεράστια τζιπ σαν περιστερεώνες να μη χωράνε στα σοκάκια του Λυκαβηττού, όπου έμενα, το χρηματιστήριο... Πιο μετά, μετά και το Ευρώ (την ταφόπλακα), ήρθε ο πρωθυπουργός-μοσχαροκεφαλή: με κανένα κόμμα δεν είμαι, αλλά είχα πρόβλημα να βλέπω επί επτά χρόνια τον επικεφαλής της χώρας να είναι κρυμμένος κάπου στα Μεσόγεια και να έχει, στις σπάνιες εμφανίσεις του, βλέμμα πιο χαμένο, κενό και ηλίθιο και από τον τελευταίο junky της Ομόνοιας. Κατά μία έννοια ήταν και ο πιο πετυχημένος πρωθυπουργός που είχαμε ποτέ, κατά το ότι συνόψισε και ενσάρκωσε απόλυτα στο πρόσωπό του την κατάσταση της χώρας που κλήθηκε να διοικήσει (από ποιόν; ούτε κι ο ίδιος δεν έχει καταλάβει ακόμη, αν τον ρωτήσεις).
Εκείνο όμως που δεν είχα σκεφτεί ποτέ ακριβώς όπως το έθεσε ο Μ. ήταν η παρατήρησή του για την ατμόσφαιρα όλα αυτά τα χρόνια: βαρειά και πηχτή, αέρας που δε σε άφηνε ούτε να συγκεντρωθείς, ούτε να κάνεις παραγωγική δουλειά, όποιο κι αν ήταν το αντικείμενό σου, ούτε να εξελιχθείς στο ελάχιστο. Όντως. Αυτό είναι. Παρατήρησα, στο ίδιο πλαίσιο, ότι ακόμη και τα όποια πολιτιστικά και ενδιαφέροντα συνέβαιναν τα παρακολουθούσαμε (όσοι νοιαζόμασταν) με το στανιό σχεδόν, στο όριο της αδιαφορίας και σα να μην το αξίζουμε που τα παρακολουθούμε. Το ίδιο συνέβαινε και στο πανεπιστήμιο, θυμάμαι, και ήταν φοβερό αν αναλογιστεί κανείς τι καθηγητές είχα, μερικά από τα μεγαλύτερα και ιστορικά σχεδόν ονόματα του χώρου, με τεράστια πορεία πίσω τους και συμμετοχή στα κοινά. Καμία ζωή, κανένα κίνητρο.
Αναρωτιέμαι τι ακριβώς χρειάζεται αυτή η χώρα για να ζωντανέψει. Κοιτώντας πίσω, το μόνο που βλέπει κανείς είναι οι πόλεμοι, επισφαλή πολιτικά σχήματα και κρίσεις. Όσο πίσω και να κοιτάξει κανείς, μόνο κάτι τέτοια βλέπει. Και σκοτεινιά. Η μόνη άλλη αντίστοιχη χώρα που ξέρω, με εξίσου αιματοβαμμένη ιστορία και ταλαιπωρία, είναι η Πολωνία. Θα ήθελα να ξέρω αν και οι Πολωνοί είναι το ίδιο νεκροί, όπως εμείς. Πιθανόν. Και πιθανόν να είναι αυτή ακριβώς η ιστορία που οδήγησε τη χώρα στην κατάσταση αυτή. Αλλιώς, όπως παρατήρησε ο Μ., θα πρέπει να καταλήξουμε να πιστεύουμε στις θεωρίες ότι μας ψεκάζουν με κάτι.
Ποτέ δεν την αγάπησα αυτή τη χώρα και ποτέ δεν ένοιωσα ότι ανήκω εδώ. Με πειράζει όμως όλη αυτή η απαξία και ο διασυρμός. Και με πειράζει, θα ξαναπώ, που έχω για ηγέτη μια βλάχα κόρη πάστορα, πιο προτεσταντικής ηθικής και από τον ίδιο το Λούθηρο. Με πειράζει που μετά το λογιστάκο που μας έβαλε στο Ευρώ ήρθε το βόδι με το τσούρμο του από γκάγκστερς του κερατά και που όλοι αυτοί επί επτά χρόνια δεν κάναν τίποτε για να αποτρέψουν έστω και λίγο την τωρινή κατάσταση. Όχι μόνο αυτό, αλλά μπλέχτηκαν σε όλα τα σκάνδαλα, ξεπερνώντας ακόμη και τον Παπανδρέου μπαμπά, και παραμένουν ατιμώρητοι απολαμβάνοντας τους καρπούς των κόπων τους. Με πειράζει η ανημπόρια μου στο όλο θέμα, παρά το δικαίωμά μου της ψήφου. Και, παρόλο που είμαι φανατικός εναντίον της άποψης ότι ''ο λαός πρέπει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του'' (απλώς αυτοδικία είναι αυτό όταν συμβαίνει), το είδος της ''άμεσης δημοκρατίας'' που είδαμε με τον Πάγκαλο νομίζω ότι πρέπει να γίνει κανόνας. Λες να γίνω τρομοκράτης στην ηλικία μου; Μόνο αυτό δεν έχω κάνει ακόμη...
Για μια ακόμη φορά όμως ξοδεύτηκα σε πολιτικό σχόλιο και δε μίλησα για τα ουσιώδη - γιατί, αν δε μιλήσεις και λίγο για το Χασάπη, ας πούμε, δεν έχει νοστιμιά το πράγμα, σωστά; Θα μιλήσω όμως την επόμενη φορά. Ψυχοπλακώθηκα τώρα με όλα αυτά και είναι πλέον τόσο το στρίμωγμα του χρόνου και τόση η έλλειψη ύπνου αυτές τις μέρες, που νομίζω ότι θα δημιουργήσω ψυχωσικά σύνδρομα, από αυτά με τα οράματα και τα τέτοια. Δε θα' ναι κι άσχημα, να σου πω, μπορεί και να περάσω καλύτερα.

Η φωτογραφία είναι από μια ακόμα βραδιά ακολασίας με τον Α. (και μερικούς guest stars). Ευτυχώς που έχουμε και τα μαρτίνια και τη βγάζουμε, γιατί αλλιώς δε με βλέπω καθόλου καλά!...

5 σχόλια:

  1. την καλημερα μου,πιστευω οτι εχει δικιο ο φιλος σου απλα το 81-85 ημουν μαλλον μικρος εγω ηρθα στην αθηνα το 89 και για 10 χρονια περιπου περασα-με καλα! ειχε αλλη ενεργεια ειδικα τα πρωτα χρονια, και ο κοσμος ηταν αλλιως
    Καλα τα τελευταια 3-4 χρονια παντου βλεπεις μια καταχνια, στ δρομο στο μετρο, τα πρωινα , τα βραδια, τιποτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Από μένα να σου πω "φέρε πίσω τον Χασάπη" (στο blog), μη περιμένεις... Άστον να πάει στην ευχή του Θεού, τόσοι άλλοι Κλάδοι υπάρχουν, που έχουν ανάγκη από μιαν αγκαλιά και που η αγκαλιά του κ. Τσίπρα δεν τους λέει πολλά ούτε και τους λύνει το πρόβλημα. Τι θες; Να πέσουν στην Κα Παπαρήγα - ή να τους την πέσει εκείνη; Να βρεθούν στα ξένα χέρια;
    Έλεος (σου ψιθυρίζουν... Ακούς;)...
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Ποτέ δεν την αγάπησα αυτή τη χώρα και ποτέ δεν ένοιωσα ότι ανήκω εδώ" τα χορεσες ολα σε μιάμιση σειρα... την καλημερα μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. συμφωνω...φαντασου εγω που δεν εζησα καν την ευδαιμονια του '80 πως νιωθω!!-αγεννητος γαρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Άσωτε, ψεύτικο ήταν αυτό εκεί του ΄90 και γεμάτο καφρίλα. Βέβαια, για πιο μικρούς σε ηλικία πιθανόν να ήταν παράδεισος...
    Asteroid, κανένα έλεος, αυτό είναι το νέο σύνθημα! Όσο για το Χασάπη, δεν παίζει να τον αφήσω, θα τον ξαναφέρω πίσω κι ας γίνομαι ο πιο βαρετός άνθρωπος του κόσμου!
    Brother, άσ'τα, είναι κάτι που ήξερα από πολύ μικρός. Κι όμως, η ειρωνία είναι ότι κλότσησα την όποια ευκαιρία είχα να φύγω μακριά. Ίσως γιατί κατά βάθος ήξερα πολύ καλά ότι το ίδιο ξένος θα ένοιωθα και στην Αλάσκα ή το Τιμπουκτού...
    aizen, μόνο έναν άνθρωπο ξέρω που δεν έχει πάρει χαμπάρι ακόμη του τι συμβαίνει γύρω του, κατά τα άλλα είναι πολύ σκοτεινό αυτό που ζούμε τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή