Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011


Απόψε παραληρώ από τον πυρετό (λέμε τώρα, κάτι δέκατα είναι και πονόλαιμος), οπότε υπάρχει πολλή θολούρα στο κεφάλι μου (γιατί, ως γνωστόν, κατά τα άλλα βασιλεύει η τάξη και η οργάνωση). Πρέπει να κοιμηθώ, έχω αρχίσει να ξεχνάω πια πώς είναι αυτό. Όχι ότι δεν πέφτω στο κρεβάτι δηλαδή, ξεραίνομαι κιόλας, αλλά ο τρόπος που πέφτω, όλο έγνοιες για δουλειές που έχω καθυστερήσει μέχρι αίσχους και τέτοια, καθώς και ο τρόπος που σηκώνομαι (χτυπάνε δύο ξυπνητήρια, δεν τα κλείνω, και ξυπνάω δύο ώρες αργότερα κατά κανόνα μες στον πανικό), δε δίνει κανένα περιθώριο για φυσιολογικό ύπνο. Κάποιο πρωί άκουσα μεταξύ ύπνου και ξύπνιου τον Χασάπη να παραμιλάει απελπισμένος, ότι είναι λάθος η συχνότητα του ξυπνητηριού, κάτι δεν πάει καλά με τη συγκεκριμένη συχνότητα ή τον ήχο και ότι πρέπει να το αλλάξω. Δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς εννοούσε, αλλά λες;
Είναι φοβερό το πώς εγκαταστάθηκα σ' αυτό το σπίτι που είμαι τώρα. Έγινε ξαφνικά η μετακόμιση, μέσα στον πανικό, με όλα καινούργια εκείνη την εποχή: δουλειά, συνήθειες, σχέση. Έτσι συνέβαινε πάντα, ποτέ δεν κατάλαβα πώς κάποιοι άλλοι καταφέρνουν να κάνουν τις κινήσεις και τις αλλαγές τους μεθοδικά, βήμα-βήμα. Με μένα έπρεπε να γίνει το σώσε, κάτι σαν την έξοδο του Μεσολογγίου, για να κάνω το παραμικρό. Η Α., επισημαίνοντας κάποτε τις ομοιότητές μου με μια παλιά σιχαμένη γνωστή της, μου φώναζε ότι την όποια κίνησή μου την κάνω (όπως κι εκείνη η γνωστή της) με τζουμ-ταρατατζούμ και δράμα και μονίμως έτοιμος να βγω πια από τα παράθυρα. Μια φυσιολογική κίνηση δεν μπορώ να κάνω. Επιπλέον, ρίχνω κι ένα σιχτίρισμα σε όποιον τυχαίνει να βρίσκεται κοντά εκείνη τη στιγμή. Ως συνήθως, έλεγε την αλήθεια. Εν πάσει περιπτώσει, μπήκα σε τούτο το σπίτι, ούτε χρόνος δεν έχει περάσει ακόμη και παρόλα αυτά δεν έκανα σχεδόν τίποτε από αυτά που κάνω συνήθως: οργάνωση μέχρι και της τελευταίας λεπτομέρειας, της τελευταίας γωνιάς με τρόπο που να μου λέει κάτι, να νοιώθω άνετα. Παρόλο που μου άρεσε, παρόλα τα σχέδια για το μέλλον, ηπατήθην. Κάποιες γωνιές έμειναν όπως ήταν, κάποιες άλλες τελείως άδειες, σε δύο μέρη κρέμονται ακόμα οι γλόμποι, δεν έβαλα ποτέ τα αμπαζούρ. Αδιανόητο. Ήταν λες και ένοιωθα ότι θα φύγω γρήγορα.
...Και φεύγω γρήγορα: σε μιάμιση βδομάδα πρέπει να μετακομίσω. Δεδομένου ότι μπορώ χαλαρά να γεμίσω με τα πράγματά μου ακόμη και το Μπάκιγχαμ ή τις Βερσαλλίες, καταλαβαίνεις τι σημαίνει αυτό. Δεν έχω κάνει τίποτε ακόμη και θέλω να βγω στο δρόμο ουρλιάζοντας από τρόμο. Typical. Τον έχω ζήσει τόσες πολλές φορές αυτόν τον πανικό, που δε μου κάνει καμία αίσθηση τώρα πια. Απλώς πανικοβάλλομαι μηχανικά, το δηλώνω και συνεχίζω κανονικά στους ρυθμούς μου.
Στις δύο τελευταίες συνεδρίες μιλούσα για τις τακτικές σοκ που επιβάλλω στον εαυτό μου, υποθέτω σαν προσπάθεια αντιμετώπισης πραγμάτων που φοβάμαι. Εδώ έχουμε μια ακόμα τέτοια περίπτωση - και μάλιστα από τις πολύ ισχυρές: μετακομίζω για να συζήσω με κάποιον που δεν ξέρω σχεδόν καθόλου. Μπορεί να δουλέψει, μπορεί και να επέλθει η καταστροφή. Ας επέλθει ό,τι θέλει, εγώ θα το κάνω το βήμα. Έτσι κι αλλιώς πάντα τα έκανα αυτά που είχα στο μυαλό μου, στραμπουληγμένα ή με πιο υγιείς τρόπους, πάντως τα έκανα. Πήγα να κάνω και μια τρίπλα στον ψυχαναλυτή, τον προκάλεσα υπονοώντας ότι πήρε θέση στην ανακοίνωσή μου για τη μετακόμιση-συμβίωση, αλλά δε μάσησε ο τύπος και μου τη βγήκε πολύ άσχημα, με τάπωσε κανονικά. Μου' βγαλε κι άλλα στη φόρα, που δεν τα ήθελα καθόλου μπροστά μου εκείνη την ώρα. Καλά να πάθω.
Θα ζήσω λοιπόν με τον Zeitvampir και ό,τι θέλει ας γίνει. Πλάκα θα' χει σε κάθε περίπτωση. Το πολύ-πολύ σε λίγο καιρό από τώρα να σου γράφω πάλι από κάποιο δωμάτιο μόνος μου, έχοντας αφήσει πίσω μου και αυτή την aventure. Για σπηλιά μας διαλέξαμε ένα ρετιρέ με μια βεράντα τόσο αχανή, που σε πιάνει άγχος όταν τη βλέπεις γιατί νοιώθεις ότι κάτι πρέπει να κάνεις για να τη γεμίσεις. Εννοείται ότι έχουμε και οι δυο άποψη για όλα, για την οργάνωση και το design, θέλουμε και οι δυο πολλά, πάρα πολλά, οπότε γίνεται ήδη το μακελειό. Προβλέπονται πολύ αιματηρές στιγμές για επικράτηση σε κάποιο χρώμα ή κάποια τέτοια ηλίθια λεπτομέρεια.
Όπως και να' χει, σε λιγότερο από ένα χρόνο ξαναζώ μια αλλαγή, με όλα σχεδόν τα πράγματα καινούργια. Εκτός από τον καναπέ της Ανθής: ανήκε στην προαναφερόμενη, σε μια φάση δραματική της ζωής της, όπου έφυγε πρώτη φορά από το σπίτι της για να ζήσει μόνη της. Εγώ δεν την ήξερα τότε, τη γνώρισα όταν τελείωσε ακόμη δραματικότερα η φάση και ξαναγύρισε στους γονείς της, οπότε και μου έδωσε τον καναπέ, για να εξοπλίσω το πρώτο μου σπίτι. Τα είχε με τον Φ., τον καλύτερο φίλο μου από το στρατό. Η σχέση τους ήταν προαιώνια, οι απαρχές της χάνονταν στα βάθη του χρόνου και, όπως κάθε τέτοια σχέση, έτσι κι αυτή ήταν γεμάτη πράγματα, ρουτίνες, συνήθειες, αντίρροπες δυνάμεις, μίση και έρωτα. Ξέρω εγώ από αυτά, το ίδιο περίπου ζούσα με τη γυναίκα μου τότε. Δεν ξέρεις πόσες ατέλειωτες ώρες έχω περάσει σε κάποιο σιδερένιο κρεβάτι του Ελληνικού Στρατού, με τον Φ. σε κάποιο άλλο ίδιο σιδερένιο κρεβάτι από πάνω μου, από κάτω μου, δεξιά μου ή αριστερά μου να προσπαθεί να εξηγήσει τη σχέση του με την Ανθή. Καμιά φορά ήταν και στο παραδιπλανό κρεβάτι, ενώ ανάμεσα υπήρχε κάποιος άλλος φαντάρος, που μετά την πρώτη ώρα εκλιπαρούσε για έλεος, θα έκανε ό,τι του ζητούσαμε, ακόμη και τη σκοπιά μας, αρκεί να το βουλώναμε πια. Αν ο ενδιάμεσος φαντάρος ήταν ο Β. Λ., η κατάσταση έβγαινε από κάθε όριο, ήταν καλύτερο κι από τον πιο δυνατό συνδυασμό κουμπιών ή άλλης χημείας. Ο Φ. τότε, πέρα από τη σχέση αγάπης-μίσους-εξάρτησης-αλληλοτυραννείας-εκμετάλλευσης-σαδομαζοχισμού που βίωνε με την Ανθή, είχε να αντιμετωπίσει κι ένα επιπλέον ζήτημα: διατηρούσε παράλληλη σχέση ήδη από ένα χρόνο με τη Σ. και το ξέρανε όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη, δίνοντας άλλη ένταση στον ήδη υπάρχοντα χαμό. Εγώ από την πλευρά μου ήμουν πιο ήρεμος εκείνη την εποχή, απλά μου είχε κάτσει το ότι η Χ. έλειπε ήδη πάρα πολύ καιρό στο Παρίσι για μεταπτυχιακά και μου είχε γίνει έμμονη ιδέα το ότι αποξενωθήκαμε και ότι δε θέλω πια να διατηρώ αυτό το long-distance πράγμα που δεν οδηγεί πουθενά, τρωγόμουνα δε να το ωθήσω στα άκρα. Βλέπεις, από μικρός είχα την κλίση για δραματικές αλλαγές. Το ''θα τη χωρίσω'' ήταν κουβέντα που έβγαινε τόσο συχνά από τα χείλη μου, ώστε έμεινε σλόγκαν. Την άκουγες και στις τουαλέττες και παντού. Ακόμη το λένε ο Φ. και ο Α. (ο έτερος κολλητός συμφαντάρος) κάθε φορά που βρισκόμαστε, είναι δε τόσο σιχαμένοι, που μιμούνται στην εντέλεια και το ξινισμένο ύφος μου, μαζί με το δράμα και το απόλυτο της δήλωσής μου. Δεν τη χώρισα τελικά, γύρισε ένα χρόνο αργότερα και περάσαμε έκτοτε ζωή χαρισάμενη, μέχρι που χωρίσαμε.
(Κάτι δεν πάει καλά με την τελευταία φράση, αισθάνομαι, αλλά όντας υπό το κράτος πυρετού και παραισθήσεων δεν είμαι σε θέση να εντοπίσω πού υπάρχει το πρόβλημα. Θα επανέλθω).
Έτσι που λες, τελειώσαμε το στρατό, το δίλημμα του Φ. παρέμενε, το ίδιο και τα μαλλιοτραβήγματα. Τίποτε δεν άλλαξε, εκτός από τον καναπέ, ο οποίος βρήκε καινούργια θέση στο σπίτι μου. Κάποια στιγμή χωρίσανε, ο Φ. ερχόταν για παρηγοριά σε μένα, οπότε ξάπλωνε και πάλι στον καναπέ της Ανθής, τον ίδιο καναπέ που είχε ζήσει τη σχέση τους με τα όλα της. Στον ίδιο καναπέ έκατσε και το περασμένο φθινόπωρο, όταν τους είχα μαζέψει εκτάκτως αυτόν και τον Α. για να βγάλουμε ετυμηγορία στο θέμα του Χασάπη, να κλαφτώ και να ξεσπάσω. Μ' έβρισε και με κατηγόρησε ότι το κάνω επίτηδες και ότι νοιώθει όπως όταν οδηγεί στις στροφές της Κατάρας: πηγαίνει, πηγαίνει και όλο αισθάνεται ότι γυρνάει προς τα πίσω, χωρίς να φτάνει ποτέ στον προορισμό του.
Αυτός ο καναπές λοιπόν έχει ζήσει τα πάντα: συζητήσεις, καυγάδες, φιλοξενούμενους, διωγμένους από τη συζυγική κλίνη, πάρτυ, συγκεντρώσεις, ξενύχτια, αλκόολ, ναρκωτικά ελαφρά και ενίοτε πιο βαριά, πρωινούς καφέδες και σεξ, πολύ σεξ: μεταξύ ζευγαριών, μεταξύ παρανόμων ζευγαριών, one night stands, παρτούζες, σεξ μεταξύ αντρών και γυναικών, μεταξύ αντρών μόνο, μεταξύ δύο και ενός (σε όλους τους συνδυασμούς, ανάλογα με την περίπτωση), γενικώς είναι λίγο σαν εγκυκλοπαίδεια. Και από ζώα ξέρει, τουλάχιστον τέσσερις γάτες έχουν λειώσει στον ύπνο πάνω του επί χρόνια, καθώς και δύο σκυλιά. Ακόμη και φωτογραφία του Χασάπη έχω ξαπλωμένο πάνω του και ανεβασμένη στο Flickr, επισήμως με τη λεζάντα από κάτω: ''Ο Χασάπης στον καναπέ μου''. Το τελευταίο που έζησε ήταν σεξ με την υπόκρουση του ''Θαυμαστού Μανδαρίνου'' του Bartok. Αυτό ήταν arguably και το πιο kinky πράγμα που έχω κάνει. Δεν ξέρω. Θα το ξανασκεφτώ και θα σου πω, αλλά έτσι μου φαίνεται τώρα.
Θα πάρω λοιπόν στην πλάτη μου για μια ακόμη φορά αυτό το μνημείο και θα επανεγκατασταθώ κάπου αλλού. Για να δούμε, τι θα δει.

4 σχόλια:

  1. μη γνωρίζοντας πρόσωπα και καταστάσεις, δεν έχει νόημα να δώσω συμβουλή παρά μόνο για τα ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ : ξεκίνα την αλλαγή με απαλλαγή από τα πολλά περιττά έπιπλα κι αντικείμενα, γίνε Ιάπωνας, ζήσε με τα ελάχιστα. Και μετά τοποθέτησε στη ζωή σου τα ΠΡΟΣΩΠΑ εκεί που πρέπει. Δύσκολο, αλλά η άσκηση ασκητικής με τα ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ θα σε βοηθήσει...
    Ξενικός
    http://xenikos.blogspot.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. γεμάτος ιστορίες λοιπόν αυτός ο καναπές.Καλή μετακόμιση και καλό Πάσχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ ένα έχω να πω: Τον καναπέ και τα μάτια σου!..
    Και σοβαρολογώ...
    ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Asteroid: Αν ήξερες πόσο τον φυλάω αυτόν τον καναπέ!... κι εγώ σοβαρολογώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή