Τρίτη, 5 Απριλίου 2011


Να ξέρεις, το αποψινό post είναι κατά κάποιο τρόπο υπαγορευμένο: υπάρχει κάποιος που με πίεσε να γράψω, με πιέζει εδώ και μέρες να γράψω κάτι, αν και μόλις και μετά βίας κατάφερα να βρω λίγη ησυχία και λίγο χρόνο στο σπίτι. Είναι τέτοιες οι μέρες αυτές, που η μόνη αίσθηση που έχω είναι ότι μονίμως ετοιμάζομαι για να φύγω είτε για τη δουλειά είτε για κάπου αλλού. Έχω ξεχάσει πώς είναι να κάθομαι με τον καφέ μου κι ένα τσιγάρο, έχω ξεχάσει τις μουσικές μου και ο γάτος, ο Σιμόν, με κοιτάει συνεχώς με μια φοβερή απαγοήτευση στα μάτια του που φεύγω πάλι.
Επιπλέον, αυτός ο κάποιος που με σπρώχνει να γράψω είναι κάπου εκεί έξω και με παρακολουθεί, το περιμένει αυτό εδώ, οπότε και δεν είμαι ακριβώς ελεύθερος να πω ό,τι να' ναι. Ή είμαι πιο ελεύθερος από ποτέ; Θα δείξει.
Έτσι που λες, έβαλα τώρα λίγο David Sylvian να ακούσω. Η μουσική του καταλύει το καθετί και χτυπάει το υποσυνείδητο κατευθείαν. Όταν αγόρασα για πρώτη φορά άλμπουμ του στις 17 Ιανουαρίου του 1988 (αν και τον ήξερα από πιο πριν, τότε μόνο αποφάσισα να το αποκτήσω) και έβαλα να το ακούσω το ίδιο βράδυ, η ζωή μου δεν ήταν ποτέ ξανά η ίδια. Ίσως και τώρα να με χαλαρώσει λίγο, να με κάνει να αφεθώ λίγο περισσότερο, παρά τη στενή παρακολούθηση. Ακούω ένα αεροπλάνο να περνάει, αν και είναι προχωρημένη η ώρα και συνήθως ακολουθούν άλλες κατευθύνσεις τα αεροπλάνα που απογειώνονται ή προσγειώνονται, δεν έρχονται από εδώ. Βλέπεις, λόγω προτέρου βίου έχω μάθει να αγκιστρώνομαι από τον ήχο αυτό και να τον ξεχωρίζω από όλους τους υπόλοιπους ήχους της πόλης. Επίσης, είχα ορκιστεί πέρυσι το καλοκαίρι ότι δε θα ξαναπάω για μπάνιο νότια, από Καβούρι μέχρι Λιμανάκια και Βάρκιζα: αντί να απολαμβάνω τον ήλιο, είχα μονίμως τα μάτια στραμμένα στον ουρανό ασυναίσθητα, εντοπίζοντας πότε το Airbus των Εμιράτων, πότε το Boeing της British που ήταν στην προσέγγιση - ήξερα και τις ώρες των πτήσεων, βλέπεις. Σιχάθηκα τον εαυτό μου. Και να πεις ότι τα αγάπησα κάποτε... Ποτέ δεν τα χώνεψα τα αεροπλάνα, σε αντίθεση με άλλους που γουστάρανε τρελλά.
Περίεργες και αυτές οι μέρες, όλο αντικρουόμενες δυνάμεις (σιγά το νέο, δηλαδή, αλλά είναι πιο έντονο τώρα) και την ίδια στιγμή μια βουβαμάρα, λες και όλα γίνονται από κάτω, σιωπηλά. Το κακό είναι ότι δεν ξέρω κι εγώ ο ίδιος αν όντως υπάρχει αυτή η βουβαμάρα ή αν εγώ από μόνος μου έχω κλείσει τον ήχο. Είναι σα να βλέπεις ποδόσφαιρο στην τηλεόραση χωρίς ήχο. Ξέρω ότι είχα κλείσει τον ήχο τους προηγούμενους μήνες και ήταν απόλυτα εσκεμμένο. Πιθανόν να μου' μεινε το κουσούρι, ξέρω κι εγώ; Πάντως γίνονται τέρατα και σημεία αυτόν τον καιρό και πιθανόν φοβάμαι ότι αν ανοίξω λίγο την ένταση θα ξεκουφαθώ.
Είναι κι αυτό το αίσθημα του ότι είμαι σε ανάρρωση, μετά τον πόνο των τελευταίων μηνών και την ταλαιπωρία των αμέσως προηγούμενων. Προσέχω περισσότερο αφενός, αφετέρου νοιώθω σα να ήμουν κλεισμένος κάπου για πολύ καιρό ακίνητος και τώρα να ξαναβγαίνω σιγά-σιγά στο φως. Δυσκολεύομαι ακόμη. Εντωμεταξύ, κάποιες μέρες παραμένουν φορτωμένες και γεμάτες. Την προηγούμενη βδομάδα με πήρε η Α. τηλέφωνο, ποταμός σωστός όπως πάντα. Θα βρεθούμε μεθαύριο και δε θα βάλουμε γλώσσα μέσα, θα βραχνιάσουμε, όπως κάνουμε συνήθως. Το περιμένω πως και πως. Την ίδια μέρα πέτυχα στο δρόμο τη γιαπωνέζα δασκάλα μου, είχα πολύ καιρό να της μιλήσω, ενώ την ίδια ώρα με έπαιρνε ο Λ. τηλέφωνο σε μια από τις γνωστές παρορμήσεις του για να βρεθούμε επί τόπου για ένα δεκάλεπτο αν ήμουν εκεί κοντά. Ήμουν και όντως καθίσαμε για λίγο στην πλατεία ανάβοντας απανωτά τα τσιγάρα, ανταλλάσσοντας πληροφορίες και αλλάζοντας θέματα με την ταχύτητα του φωτός. Υπερεντατικό.
Κάποια στιγμή είχα και τη γιορτή μου. Βγήκαμε με τον Α. και τον Δ. και ήταν συγκινητικό. Δε θυμάμαι γιατί, καθώς ήμουν τύφλα, αλλά ήταν. Ο Δ. είχε κάποια έκλαμψη και κάναμε μια φοβερή συζήτηση για τους πατεράδες μας, το ρόλο τους και την εικόνα που τους αποδίδαμε πάντα και το πώς αυτή η εικόνα και ο ρόλος ανετράπη κάποια στιγμή εξαιτίας κάποιου λίγο-πολύ τυχαίου περιστατικού. Είχαμε και οι δυο μια πολύ παρόμοια εμπειρία και βρήκαμε ότι ήταν καθοριστική για τα επόμενα χρόνια. Για μένα ήταν σαν κεραμίδα στο κεφάλι, άνοιξε κάποια τρύπα στον τοίχο και είδα φως από εκεί που δεν υπήρχε, καθώς και μια νέα διάσταση που ούτε υποψιαζόμουν. Δεν ξέρω τι είχε πάθει ο Δ. εκείνο το βράδυ και μιλούσε τόσο οργανωμένα, ο Α. πάντως το απέδωσε στο σεισμό της Ιαπωνίας. Με τον Α. πιαστήκαμε κάποια στιγμή, δε θυμάμαι με ποιά αφορμή, και ήταν πολύ ζεστό. Εμένα λέει Μάρθα Βούρτση, αλλά ξέρω ότι κι εκείνος είχε βουρκώσει λιγάκι.
Την επομένη της γιορτής μου έγινε το εξής: πήγαινα στο σπίτι του Δ. αργά το βράδυ, αμάν είχα κάνει να ξεκουνηθώ, από αναβολή σε αναβολή με πήραν τα μεσάνυχτα. Διασχίζοντας το φανάρι έξω σχεδόν από το σπίτι του άκουσα το όνομά μου. Γύρισα και είδα ένα γνωστό πρόσωπο: θυμάσαι που σου' λεγα για ένα παιδί με εξωτικό όνομα που βρέθηκα να φιλιέμαι μαζί του; Με είχε απασχολήσει τις επόμενες μέρες αρκετά, γιατί μου άρεσε, μου είχε φανεί πολύ εντάξει και εγώ είχα φύγει σαν κυνηγημένος, καθώς φαντάσματα του Χασάπη και τρόμος μη βρεθώ ξανά μπλεγμένος σε οτιδήποτε μπορεί να με πληγώσει έστω και αστραπιαία με περικύκλωσαν. Ένοιωσα τύψεις, το συζήτησα ξανά και ξανά με κανά-δυο φίλους. Είχα μάλιστα περάσει δυο-τρεις φορές από το ίδιο μπαρ μήπως και τον πετύχω, για να του εξηγήσω τουλάχιστον τη συμπεριφορά μου. Έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάει γύρω ασυναίσθητα στο δρόμο μήπως και τον δω. Αυτός ήταν στο φανάρι. Πήρα κατευθείαν τηλέφωνο τον Δ. και είπα ότι θα αργήσω. Καθήσαμε να πιούμε κάτι με το παιδί, τον G., και τελικώς πέρασε το βράδυ ολόκληρο. Έχει αυτή την ικανότητα, διαπίστωσα στη συνέχεια, να περνάνε οι μέρες και οι νύχτες και οι ώρες μαζί του σαν μια στιγμή. Zeit-Vampir τον ονόμασα. Είμαστε μαζί από τότε, με μένα να νοιώθω σα να περπατάω σε ναρκοπέδιο. Δε λέω τίποτε άλλο για την ώρα, θα φανεί. Προς το παρόν αρκούμαι στις βόλτες που κάνουμε περιφερόμενοι όντως σαν τους βρυκόλακες στο κέντρο, μερικές φορές αργά τη νύχτα. Στην πρώτη από αυτές τις βόλτες βγάλαμε φωτογραφίες στο άγαλμα του Αλέξανδρου Υψηλάντη και είδαμε έναν γκιώνη από πολύ κοντά. Ενθουσιάστηκα και εντάθηκε η εικόνα μου αυτή περί βρυκολάκων. Έτσι κι αλλιώς κι αυτός ο ίδιος έχει κάτι από βαμπίρ και ως παρουσία και ως αίσθηση: νοιώθω ότι μπορεί να εξαϋλωθεί ξαφνικά όπως ακριβώς υλοποιήθηκε δίπλα μου σ' εκείνο το φανάρι. Ακούω συνέχεια ένα δημοτικό τραγούδι που μου έβαλε να ακούσω από την πατρίδα του, κάπου στη Μαύρη Θάλασσα. Είναι μόνο για αντρικές φωνές, χωρίς όργανα. Άκουγα από χρόνια κάποια αντίστοιχα βουλγάρικα, αλλά αυτό είναι διαφορετικό, αν και εξίσου στοιχειωτικό και τρομακτικό (τόσο, που είχε χρησιμοποιηθεί στην ταινία Nosferatu του Herzog, ανακάλυψα). Θυμήθηκα μια φάση όπου ανέβαινα στο χωριό μόνος μου με το αυτοκίνητο. Είχα βάλει να ακούσω αυτά ακριβώς τα βουλγάρικα παραδοσιακά τραγούδια. Ήταν προχωρημένο Φθινόπωρο, ανέβαινα αργά τις στροφές του βουνού και παρά τον ήλιο που είχα αφήσει πιο κάτω, εδώ υπήρχαν κομμάτια ομίχλης ανάμεσα στο δάσος και μια περίεργη σκοτεινιά και ησυχία. Μόνο η πολυφωνία των τραγουδιών. Κάποια στιγμή έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάζει από τον καθρέφτη στο πίσω κάθισμα, ήμουν σίγουρος ότι είδα με την άκρη του ματιού μου κάποιον ή κάτι να κάθεται εκεί. Μου' φυγε η μαγκιά, σκιάχτηκα και έβαλα George Michael, μπας και στανιάρω.
Αυτά προς το παρόν, πέρασε η ώρα πάλι και χρειάζομαι δυνάμεις γιατί ίσως αύριο το βράδυ χρειαστεί να αντιμετωπίσω τον Α. που περνάει διπλό δράμα αυτές τις μέρες: αφενός έκλεισαν για ανακαίνιση τα McDonalds του Συντάγματος, όπου κατέφευγε τα ξημερώματα μετά τους ποταμούς Gin Tonic και νοιώθει ορφανός. Αφετέρου μπήκε η θερινή ώρα, πράγμα που σημαίνει ότι μεγάλωσε χαρακτηριστικά η μέρα και, όντας ο μουρλός που είναι, υποφέρει γιατί πάσχει από SAD και τον πιάνει κατάθλιψη με τα παρατεταμένα απογεύματα.

Η φωτογραφία σχετική με τη θεματολογία των βαμπίρ.

4 σχόλια:

  1. χμ..καλα ολα αυτα,αλλα ποιος σε παρακολουθει?οι εξωγηινοι?ο λιαγκας?μυστηρια πραματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. γιατι οποτε σε διαβαζω νιωθω σα να μου διηγηται ενας φιλος μου τι χασαμε τις μερες που δε βρεθηκαμε? ενας Δ που μιλαει σπανια οργανωμενα μου θυμιζει χαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θα συμφωνήσω με τον άσωτο. Κι εμένα αυτή την αίσθηση μου προκαλούν οι αναρτήσεις σου.

    Την καλησπέρα μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. aizen999: Μα, ο Zeitvampir αγαπητέ, ποιός άλλος;...
    Ασωτε: Τουλάχιστον σε κρατάω ενήμερο για όσα συμβαίνουν τώρα που είσαι στο νησί!
    Εκείνος: Χαίρομαι γι' αυτό, σ' ευχαριστώ για τα σχόλια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή