Τρίτη, 25 Ιανουαρίου 2011



Άσχετο: θυμήθηκα άλλα χρόνια, όταν ακόμη δούλευα στο αεροδρόμιο, κάποιες παγωμένες νύχτες του χειμώνα, σαν την αποψινή. Με θυμάμαι να είμαι στο κάτω επίπεδο, σε κάποιους αχανείς και απόλυτα έρημους διαδρόμους τέτοιες ώρες και να περπατάω για να πάω στο γραφείο. Σε τρεις τουλάχιστον περιπτώσεις ο θεός φώτισε τον dj (λέμε τώρα) του αεροδρομίου και έβαλε σαν μουσική υπόκρουση το Protection των Massive Attack. Καλύτερο soundtrack σε πιο ταιριαστό περιβάλλον δεν έχει υπάρξει. Αν οι Massive Attack το ήξεραν, θα είχαν γυρίσει εκεί το video clip του κομματιού!...



Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011


Δεν έχω και τίποτε σπουδαίο να πω απόψε, με πήραν ο Α. και η Ε. να βγούμε, αλλά δεν ήθελα. Ακόμη δεν έχω συνέλθει τελείως και ξυπνάω και νωρίς αύριο, θα είναι μακριά μέρα. Από την άλλη έχω καταντήσει αγριάνθρωπος αυτές τις μέρες, θα ξεχάσω πώς είναι να είσαι έξω με ανθρώπους. Όπως παλιά. Έτσι ήμουν στην εφηβεία μου. Αμάν είχε κάνει ο Δ. να με συνεφέρει και να με συμμορφώσει. Τα κατάφερε, δε λέω. Τόσες δεκαετίες μετά και μόλις τώρα έχω αρχίσει να συνειδητοποιώ το μέγεθος και τις ικανότητες του συγκεκριμένου ατόμου. Τις υποψιαζόμουν απλώς. Αυτό είναι και το βασικό μοτίβο της εποχής: όλα όσα νόμιζα ότι τα έχω κατανοήσει και τακτοποιήσει στη θέση τους μετά από μακρόχρονες αναλύσεις μέσα από τη σπάνια διαίσθηση και εμπειρία μου τελικώς απλώς τα υποψιαζόμουν, μόλις που τα είχα αγγίξει. Εντάξει, ίσως να τα παραλέω, αλλά η ουσία παραμένει. Ωραία συνειδητοποίηση για έναν σαραντάρη, ε;
Αν με διαβάζεις Άσωτε, δεν ήθελα να πλημμυρίσω το blog σου με μια ακόμα απάντηση στην απάντησή σου, αλλά ναι, συγκινήθηκα με το post για τις παλιές αγάπες. Δεν ξέρω αν πάνε στον παράδεισο, δεν έχω καν αντίστοιχη εμπειρία: βλέπεις, σε μένα ήταν όλα πολύ πιο στραμπουληγμένα και διαστροφικά, δε θυμάμαι ποτέ να ερωτεύομαι τόσο απλά και μετά να χάνω τον άλλο λόγω συνθηκών και να πονάω, αλλά να τον θυμάμαι με νοσταλγία. Την πρώην γυναίκα μου την έχω πάντα δίπλα μου και της μιλάω καθημερινά σχεδόν. Το δέσιμο ήταν και παραμένει απίστευτο, αλλά δεν έχει καμία σχέση μ' αυτό που περιγράφεις εσύ. Δεν ήταν έρωτας τέτοιου τύπου ποτέ και το ξέραμε κάθε στιγμή της σχέσης μας. Ίσως και γι αυτό να χωρίσαμε τελικώς. Τον Σ. τον είχα γνωρίσει κάποια στιγμή πολύ περίεργη, ήταν εξωφρενικά δυνατό και ανώριμο, όσο και κινηματογραφικό: για δυο μήνες διατηρούσα παράλληλη σχέση με την Χ. και τον Σ. και το ξέραν αμφότεροι. Menage à trois, το είπαν μερικοί, αλλά στην πραγματικότητα ήταν ισοσκελές τρίγωνο. Καμία σχέση κι αυτό μ' αυτό που περιγράφεις.
Ο Χασάπακλας, από την άλλη, ήταν πολύ πιο κοντά σ' αυτό, είχε κι αυτή τη γαμημένη αθωότητα στην αρχή η φάση και γι αυτό πόνεσε τόσο πολύ - και πονάει ακόμα. Εκείνο όμως που πονάει περισσότερο είναι ότι δεν μπορώ (και δε θα μπορέσω ποτέ) να πω: να' ναι καλά εκεί που είναι, ήταν υπέροχα, η ζωή προχωρά όμως κτλ. Δε μ' ενδιαφέρει να είναι καλά, δεν είμαι τόσο μεγαλόθυμος. Λυπάμαι που χρειάστηκε να έρθω σε επαφή με κάτι τόσο ωμό και σκληρό, όπως εξελίχθηκε στη συνέχεια, είναι κάτι που δε μπορώ να φέρω βόλτα, τουλάχιστον ακόμη. Ίσως και ποτέ. Και δε με πιάνει χτυποκάρδι κάθε φορά που περνάω έξω από το σπίτι του. Με ενοχλεί και με πονάει απλώς.
Άλλες φάσεις πιο πριν τις θυμάμαι μεν με αγάπη και κάποια νοσταλγία, αλλά είναι τακτοποιημένες και, αν θέλεις, αποδυναμωμένες τώρα πια. Σίγουρα όχι χτυποκάρδι στην ανάμνησή τους.
Συγκινήθηκα λοιπόν και βούρκωσα, όχι μόνο γιατί δεν έχω κάτι αντίστοιχο τελικά να θυμηθώ, αλλά και γιατί η τελευταία φάση με τον Χασάπη, που είχε όλα τα προσόντα να γίνει κάτι τέτοιο, τελικώς πήρε τον χειρότερο δυνατό δρόμο. Γι αυτό κλαίω και χτυπιέμαι τώρα. Και δεν ξέρω τι θα κάνω και πώς θα τα χωρέσω όλα αυτά μέσα μου. Μου λένε να βρω κάτι άλλο. Εύκολο τό' χεις; Δεν έχω και κουμπί on/off για να ξεκινάω πάλι από την αρχή έτσι απλά και άμα δεν κάτσει να σβήνω για λίγο.
Κοινοτοπίες είναι όλα αυτά, άλλος κανένας δεν αγάπησε, μόνο η Μαργιώ το Γιάννη, αλλά τι να κάνω, αυτά ζω τώρα, για αυτά μιλάω. Και δυσκολεύομαι.


Η φωτογραφία ήταν για το πορτραίτο της Πέμπτης στο Flickr. Κάθε βδομάδα, Πέμπτη, ανεβάζουμε σ' ένα γκρουπ ένα self-portrait. Πάνω - κάτω εδώ κι ένα χρόνο τα κατάφερα και ήμουν εκεί, με εξαίρεση τον Αύγουστο. Κι εκεί απογοήτευση όμως, κάποια άτομα που συμπαθιόμασταν δεν ανεβάζουν πια τα πορτραίτα τους, κάποιοι πιο καινούργιοι μάλλον χαλάνε το αφελές κλίμα του γκρουπ, που ήταν και η χάρη του. Τέλος πάντων, τουλάχιστον αρχίζω και μαθαίνω τη χρήση του εξωτερικού φλας, κάτι είναι κι αυτό, έτσι για να έχουμε και ωραία πράγματα να ασχολούμαστε.

Τετάρτη, 19 Ιανουαρίου 2011


Δύσκολη η συνεδρία χθες με τον ψυχαναλυτή, ο τύπος δίνει κλωτσιές κανονικές στη μούρη. Δάκρυσα κάποια στιγμή. Τουλάχιστον ξέρω ότι δεν ήταν από αυτολύπηση, αλλά από γνήσιο παράπονο, που έβγαινε από βαθειά μέσα μου. Κάτι είναι κι αυτό, μια πρόοδος.
Μετά πήγαμε πράγματι μια μεγάλη βόλτα με την κολλητή, όλη τη μέρα σχεδόν περάσαμε μαζί, κι ας είμαι εγώ ακόμη στο μαύρο μου το χάλι με την αρρώστεια. Ωραία ήταν, απλά περνώντας από διάφορα σημεία δε μπορούσα να μη θυμηθώ πράγματα, στιγμές: εδώ είχαμε καθίσει με τον τάδε τότε, εκεί είχαμε σταθεί με τον άλλο τότε... Κοινοτοπίες, εντάξει, και μελό, αλλά υπάρχουν. Και είναι πράγματα που δεν τα ξεχνάω, είναι η ζωή μου, είναι κομμάτια του εαυτού μου. Και μη φαντάζεσαι ότι μιλάω για γκομενικά και μόνο, κάθε άλλο. Βόλτες και κουβέντες με κολλητούς στα συγκεκριμένα σημεία νομίζω ότι θα μου μείνουν για πάντα, κι ας μην είναι πια πουθενά εδώ γύρω αυτά τα πρόσωπα, για τον ένα ή τον άλλο λόγο.
Αυτό το θέμα πάντως της απώλειας είναι κάτι που θα με παιδεύει για πάντα: όλοι το ξέρουμε πως η ζωή τα φέρνει κάποιες φορές αλλιώς από αυτό που περιμέναμε, οι άνθρωποι τραβούν τον δικό τους δρόμο που δε συμπίπτει απαραίτητα με τον δικό σου, κάποιες άλλες φορές οι άνθρωποι εξαφανίζονται τελείως από προσώπου γης (και κατά πιθανότητα έχουν τους λόγους τους. Ελένη, αν με ακούς - πράγμα απίθανο- ελπίζω να είσαι καλά, όπου κι αν έχεις κρυφτεί όλα αυτά τα χρόνια, εκεί στη μικρή σου πόλη και το κτήμα των γονιών σου, όπου υποθέτω ότι κατέφυγες, αλλά δεν έχω τις συντεταγμένες. Μου λείπεις, να ξέρεις, και πάντα θα αναρωτιέμαι τι ήταν αυτό που σε έκανε να πάρεις τόσο δραστικά μέτρα... Πέρασα χθες έξω από το παλιό σου διαμέρισμα, εκείνο το υπόγειο στη Φωκυλίδου και δε μπορούσα να μη σε σκεφτώ, εσένα, το πώς φτιάχναμε και οι δυο τότε τα μόλις νοικιασμένα σπιτάκια μας, τους καφέδες και τη ζεστασιά και τη χαρά μας για το κάθε πραγματάκι που είχαμε βρει παραπεταμένο ή χτυπήσαμε σε καλή τιμή κάπου).
Κι όμως, αν και το έχω ζήσει πολλές φορές αυτό το έργο της απώλειας, αν και λογικά έχω τις απαντήσεις, το πένθος παραμένει πένθος. Και κάποιες φορές μου φαίνεται αβάσταχτος όλος αυτός ο όγκος πένθους που έχω μαζέψει στο κεφάλι μου. Είναι τόσο πολλά αυτά που πενθώ, που δεν ξέρω κι εγώ πού να πρωτοστραφώ. Άλλοι άνθρωποι τα προσπερνούν πιο εύκολα όλα αυτά, εγώ γιατί πονάω τόσο; Στην πραγματικότητα λυμένα και τακτοποιημένα είναι αυτά τα θέματα και τα πρόσωπα, βαλμένα στη θέση τους από καιρό. Εγώ τι προσπαθώ να κάνω ακριβώς δεν το καταλαβαίνω.
Αυτές οι δυο μέρες το' χουν φαίνεται βάλει σκοπό να μου τα ξυπνήσουν όλα: το τι άτομα είδα από μακριά ή έφτασα να τους μιλήσω είναι κάτι το απίστευτο, άτομα που έχω να τα δω δέκα χρόνια, ακόμη κι έναν συμμαθητή από το δημοτικό πέτυχα, από τους ελάχιστους από εκείνη την εποχή που θυμάμαι και που μ' ενδιαφέρει στ' αλήθεια να του μιλάω ακόμη. Κάποιος πιο γραφικός θα έλεγε ότι είναι το κάρμα ή ότι υπάρχει κάποια κοσμική κίνηση. Εγώ τις κοσμικές κινήσεις γραμμένες τις έχω, βασικώς, το ίδιο και το κάρμα, αλλά το ότι οι συμπτώσεις αυτές ταιριάζουν απόλυτα με το ταξίδι που κάνω προς τα μέσα και πίσω αυτόν τον καιρό (βοηθούσης και της ψυχανάλυσης) είναι γεγονός που οφείλω να ομολογήσω ακόμη κι εγώ, ο κρυόκωλος και σκατόψυχος.

Η φωτογραφία είναι από τον περιφερειακό της Ακρόπολης, λίγο μετά το βράχο. Έχω ζήσει κι εκεί πράγματα, κάτω από μια μικρή ελιά που είναι χαμηλά στο βράχο... Και πάλι, δεν εννοώ μόνο τα έκτροπα, έχω βρεθεί και να κλαίω το πιο λυτρωτικό κλάμα της ζωής μου εκεί, σε κάποια αγκαλιά. Ποτέ δε θα το ξεχάσω. Να' ναι καλά...

Κυριακή, 16 Ιανουαρίου 2011


Ακόμα άρρωστος και νοιώθω τελείως παρατημένος (ψέμα είναι αυτό, δεν είμαι, αλλά τι να κάνεις που έχει στραβώσει η προοπτική μου), ετοιμάζομαι να πάω στη δουλειά λίγο αργότερα και έφτιαξα κάτι να φάω: χυλοπίτες που είχα αγοράσει στο Πήλιο με τον Χασάπη.
Έχω έναν μόνιμο φόβο, ότι θα ξεχάσω να μαγειρεύω. Μου λένε ότι δε γίνεται αυτό, ότι το μαγείρεμα είναι σαν το ποδήλατο ή το σεξ, δεν ξεχνιούνται. Για το δεύτερο δεν παίρνω κι όρκο...
Έβλεπα κάποια ανάρτηση του Άσωτου Υιού πιο πριν. Αυτό είναι κάτι που δεν κατάφερα ποτέ να κάνω, να μιλάω για κοινωνικά θέματα από ένα μέρος σαν αυτό εδώ. Κι όμως, ενδιαφέρομαι όσο λίγοι ειδικά για κάτι τέτοιο, όπως οι μετανάστες και η στάση των διαφόρων πλευρών στην Ελλάδα - αν μη τι άλλο, με αφορά προσωπικά αφού μένω στη Βικτώρια. Γενικά πάντως όλη μου τη ζωή έδειχνα να είμαι απορροφημένος απόλυτα από τον εαυτό μου, τι νοιώθω, τι κάνω, τι αισθήματα μου δημιούργησε το ένα ή το άλλο πράγμα. Εδώ που τα λέμε, ποιόν μπορεί να ενδιαφέρουν όλα αυτά; Ακόμη κι εγώ ο ίδιος βαριέμαι. Έλα όμως που μόνο έτσι μπορώ να κατανοήσω τον κόσμο, να αντιδράσω σ' αυτόν, να ζήσω. Είμαι τελείως καθυστερημένος, άραγε; Λέω, δεν ξέρω...
Τις προηγούμενες μέρες ένοιωσα λίγο σαν τον Harvey Keitel στην ταινία Smoke, όπου φωτογράφιζε καθημερινά μια συγκεκριμένη γωνία έξω από το μαγαζί του, κάθε μέρα την ίδια ώρα. Το είχα βρει συνταρακτικό σαν ιδέα, αν και ποτέ δεν κατάφερα να την υλοποιήσω. Εκτός ίσως από τις προηγούμενες μέρες, όπου φωτογράφισα τα κλαδιά ενός δέντρου έξω από το μαγαζί, την ίδια ώρα περίπου, απόγευμα, σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις και έτσι όπως φαίνονται στον ουρανό με το διαφορετικό φως της κάθε μέρας. Πάντα ήθελα να το κάνω αυτό που κάνει κι ο Keitel, εμένα όμως μου έλειπε πάντα αυτή η σταθερότητα: ένα συγκεκριμένο μέρος στο οποίο να βρίσκομαι για χρόνια, μια σταθερή διάθεση και πίστη σε συγκεκριμένα πράγματα. Έχω αλλάξει τόσες πολλές δουλειές και μέρη, σπίτια, προοπτικές... Τώρα πια στην ηλικία μου αναρωτιέμαι κι εγώ ο ίδιος πού βρίσκομαι. Βέβαια, θα μου πεις, εγώ ο ίδιος καθόλου δεν έχω αλλάξει, το ίδιο πρόσωπο είμαι, το ίδιο πράγμα. Παρόλα αυτά κάποιες πιο σταθερές βάσεις δε θα έβλαπταν καθόλου.
Πιάνω τον εαυτό μου να ζηλεύει όλο και περισσότερο κάποιους άλλους τώρα τελευταία. Είναι πολλά αυτά που με παρακινούν στη ζήλεια, ωστόσο το βασικό κοινό σημείο σε όλες τις περιπτώσεις είναι ακριβώς αυτό: κάποια πιο σταθερά σημεία αναφοράς που τους βλέπω να έχουν στη ζωή τους - ή τουλάχιστον δείχνουν να τα έχουν. Το αυτονόητο δηλαδή. Κι όμως, εμένα αυτό το αυτονόητο είναι που μου λείπει.
Αυτό είναι που προσπαθώ να πιάσω τώρα στην ψυχανάλυση, αλλά προς το παρόν πέρα από κάποιες συνειδητοποιήσεις δε νομίζω ότι καταφέρνω κάτι περισσότερο, να βρω μια άκρη του νήματος και να αρχίσω να μπαίνω στο κουβάρι. Αναρωτιέμαι πώς θα γίνει αυτό, μου φαίνεται βουνό. Και οι συνθήκες δε βοηθάνε.
Αυτά για την ώρα. Πάλι ο εαυτούλης μου και η δυστυχία του. Αύριο, άρρωστος ή όχι, θα πάω μια βόλτα με την κολλητή μου, δεν ξέρουμε που. Εγώ έχω ρεπό, εκείνη πήρε άδεια από τη δουλειά της και (επιτέλους) θα πάρει και τη φωτογραφική μηχανή μαζί της, που την αγοράσαμε το Μάϊο μαζί και έκτοτε ζήτημα αν την έχει χρησιμοποιήσει δυο φορές. Θα περπατήσουμε γενικώς, θα φάμε κάτι, θα πιούμε έναν καφέ... Η πεμπτουσία της ευτυχίας. Πάλι καλά που γίνεται και κανά τέτοιο που και που, γιατί αλλιώς δε με έβλεπα καλά.

Η φωτογραφία είναι από το παράθυρό μου. Καταιγίδα εν εξελίξει, Βικτώρια.

Πέμπτη, 13 Ιανουαρίου 2011


Έχει γαμηθεί να βρέχει σήμερα. Κάποτε ήμουν από αυτούς που τους αρέσει ο χειμώνας και το κρύο και τα σχετικά, τα τελευταία χρόνια όμως έχω αναπτύξει μια δυσανεξία απέναντι στο κρύο, που γίνεται όλο και χειρότερη. Θέλω να πάω να ζήσω κάπου που δεν έχει ποτέ κρύο. Τρέχα γύρευε...
Εξεπλάγην που κάποιος διάβασε το προηγούμενο post. Μου έκανε και σχόλιο και τον ευχαριστώ από την καρδιά μου γι' αυτό. Πολύ το χάρηκα. Αυτό που ήθελα όμως να επισημάνω, φίλε, αυτή την καλή αρχή που εύχεσαι, αυτή είναι που φοβάμαι. Όχι σαν αρχή, που ποιός ξέρει τι θα φέρει. Το πρόβλημά μου πλέον είναι ότι ακριβώς ξέρω τι θα φέρει: σε λίγο θα αρχίσουν πάλι οι ελπίδες, μετά θα φτιάξουν λίγο τα πράγματα, μετά πολύ, μετά θα είναι όλα τέλεια και μετά πάλι το πέσιμο. Είναι ένας κύκλος αυτός που, φαντάζομαι, υπάρχει από καταβολής ανθρωπίνου είδους, δε θεωρώ ότι πρωτοτυπώ. Απλά εμένα μου την έχει δώσει τώρα πια, είναι κάτι που έχω βαρεθεί να το ζω από την αρχή ως το τέλος και είναι ακριβώς αυτό που παλεύω τώρα να το βάλω σε κάποιο όριο. Όχι ότι ελέγχεται, δηλαδή, υποθέτω όμως ότι μπορεί κανείς να πολεμήσει την κόπωση που του δημιουργεί. Ξέρω κι εγώ;...
Είδα επίσης ότι κάποιος έκανε reblog μια από τις γυμνές φωτογραφίες. Μήπως θα' πρεπε να είμαι πιο προσεκτικός; Άσε, επειδή με ξέρω, προς το παρόν δεν κάνω τίποτα. Εξάλλου το παιδί τυπικότατο, έβαλε και link για εδώ. Υποτίθεται ότι εφόσον δεν έγινα δικαστής ή διπλωμάτης δε θα' πρεπε να με νοιάζει που δείχνω και λέω διάφορα. Το να ασχοληθούν κάποιοι γνωστοί, έτσι κι αλλιώς με ενοχλούσε πάντα και ουδέποτε μπόρεσα να το αποφύγω. Θυμάμαι τι είχα τραβήξει κάποτε με το Facebook, που για άλλους λόγους το ήθελα εγώ τότε, και αρχίσανε να με πλευρίζουνε κάτι αδέρφια, ξαδέρφια, ανήψια, μόνο η θεία μου δε μου έκανε add. Δεν ήξερα κατά πού να κάνω, νόμισα ότι ζω σε κανα χωριό. Ε, μετά βαρέθηκα να τους αποφεύγω και να πολεμάω με τα privacy settings, οπότε ό,τι έγινε έγινε.
Έχω και τον γάτο μου τώρα που φοβάται με τις αστραπές. Γεννήθηκε Μάϊο, βλέπεις, δεν το έχει γνωρίσει ακόμα αυτό.
Πήγα και στη δουλειά σήμερα πάλι, έπεσα ξανά κάποια στιγμή. Δε βαριέσαι, μετά ξανασηκώθηκα. Άντε να δούμε.
Γύρισα πριν κανένα δίωρο στο σπίτι, έφτιαξα λουκάνικα με φασόλια. Γαμώ. Υποτίθεται ότι ειδικά όταν κάποιος περνάει τα σαράντα δεν πρέπει να τρώει τέτοια πράγματα τα βράδια, αλλά σκοτίστηκα. Ό,τι θέλω θα φάω, να πάνε να γαμηθούν οι healthy lifestyle fascists. Ο καθένας με τη θρησκεία του, δε λέω, αλλά δεν τους φταίω σε τίποτε. Τον έχω φάει στη μάπα πια αυτόν τον φανατισμό νεοφώτιστου. Γιατί δε βρίσκουν τίποτε της προκοπής να ασχοληθούνε;
Νύσταξα τώρα. Φταίει και η συγκίνηση της απογευματινής πτώσης, φταίει και η ίωση που κινείται με τη βραδύτητα και την ακρίβεια χελώνας, βάλε και το φαγητό... Αύριο πάλι έχουν απεργία τα λεωφορεία, πάλι ποδαρόδρομος προβλέπεται πολύς. Θα φύγω από νωρίς άμα είναι, για να μη φτάσω σκοτωμένος στη δουλειά, να το απολαύσω κιόλας. Θα βάλω και τίποτε στο mp3 να' χω ν' ακούω, αλλά τι ακριβώς;... μμμ, θα το σκεφτώ.

Α, ναι, η φωτογραφία είναι σημερινή, με το εξωτερικό φλας που λέγαμε, βαλμένο μακριά από τη μηχανή. Για να δούμε...

Τρίτη, 11 Ιανουαρίου 2011

11 Ιανουαρίου 2011


Σήμερα ήταν η πρώτη φορά που ήμουν κανονικός και πάλι. Πρώτη φορά, εννοώ μετά το χωρισμό με το Χασάπη. Πρώτη φορά που δεν απασχόλησε τη σκέψη μου, πρώτη φορά που δεν εκνευρίστηκα, που δεν ένοιωσα τίποτε γι' αυτόν. Είναι η ξεκούραση, φαίνεται, που μου επεβλήθη λόγω της ίωσης που περνάω. Είχα μετά από πολύ καιρό χρόνο και ησυχία στη διάθεσή μου, κοιμήθηκα αρκετά, έκανα δυο - τρία πράγματα που μ' αρέσουν... Εκεί καταντήσαμε.
Αγόρασα επιτέλους κι ένα καλώδιο σύνδεσης του εξωτερικού μου φλας με τη φωτογραφική μηχανή. Καιρός ήταν! Ένα χρόνο το παλεύω, να βρω κάτι που να είναι και λειτουργικό και οικονομικό. Βαρέθηκα να διαβάζω από εδώ κι από εκεί διάφορες βλακείες οποιουδήποτε έχει ασχοληθεί με το θέμα. Ως συνήθως, αυτά που με ενδιαφέρουν πιο πολύ τα λύνω μόνος μου. Πάντα έτσι γίνεται.
Καθότι καταναλωτής του κερατά (χαρακτηρισμός της πρώην γυναίκας μου), και παρά την απόλυτη ανέχεια αυτή την εποχή, έκρινα απαραίτητο να αγοράσω και κανα-δυο άλλα πραγματάκια, έτσι, για να ανέβω λιγάκι (παρόλο που το καλώδιο του φλας ήδη με είχε πάει στο διάστημα). Έτσι, μεταξύ άλλων, πήρα και μια ξυριστική μηχανή Wilkinson, από αυτές που παίρνουν κάτι κυριλέ ξυραφάκια διπλά και τριπλά και έχει και trimmer.*
Η συνάντηση χθες με τον ψυχαναλυτή ήταν φιάσκο. Ήταν κι η αρρώστια, είχα και το νου μου διασπασμένο τελείως... Κλάφτηκα κάποια στιγμή, ότι "σήμερα δεν έχω αυτό το spin" που είχα σε άλλες περιπτώσεις, ότι δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε ένα σημείο και να το ψάξω. Μου είπε ότι για μια ακόμη φορά είμαι φοβερά σκληρός με τον εαυτό μου, όπως σκληρός είμαι και με τους άλλους. Αυτό ήταν το χθεσινό θέμα: η σκληρότητα, για την οποία διαμαρτύρομαι ότι την εισπράττω μεν από τους άλλους, πλην όμως τη δείχνω κι εγώ εξίσου και έξω και μέσα. Καλά είναι όλα αυτά και αληθινά, αλλά και τι έγινε που τα συζητάμε;
Τώρα έχει βραδιάσει. Χαίρομαι που είμαι σπίτι στην ησυχία μου. Σε ένα από τα απέναντι διαμερίσματα βλέπω (τρίτη φορά τώρα στη συνέχεια) έναν τύπο (ινδός, πακιστανός, κάτι τέτοιο) να κάνει μετάνοιες κατά την ανατολή. Φαντάζομαι πως στην πατρίδα του τέτοια ώρα θα τους καλεί ο μουεζίνης.
Χάρηκα χθες που είδα ξανά έναν γιατρό, ωτορινολαρυγγολόγο, για την ίωσή μου. Τον είχα δει πρώτη φορά πριν δύο καλοκαίρια, σε μια εξίσου περίεργη στιγμή, όταν είχα πάθει μια οξεία αμυγδαλίτιδα, με φλεγμονή στο λαιμό και φρικτούς πόνους και εξάντληση και μιζέρια μες στο καλοκαίρι. Τον είχα βρει μέσω ίντερνετ και πήγα κάποιο απόγευμα εκεί, στις 7/7, μου θύμισε κοιτώντας το κομπιούτερ του. Ωραίος τύπος. Με είχε στηρίξει σ' εκείνη τη φάση καλύτερα κι από τον καλύτερο φίλο, καλύτερα κι από τον πιο δυνατό ψυχολόγο. Ποιός ξέρει τι διέκρινε ο τύπος, τι είδε πάνω μου και με λυπήθηκε και θεώρησε ότι πρέπει να με βοηθήσει. Μου μίλησε πολύ, πολύ ειλικρινά, συζητήσαμε για τα προσωπικά μας, αλλά εκείνο που μου έχει μείνει είναι που, μετά την αρχική εξέταση και πριν του πω τίποτε το ιδιαίτερο, με έπιασε από τον ώμο και με πήγε στο γραφείο του. Ήταν μια μικρή κίνηση, αλλά τόσο ζεστή και δυνατή, που δεν ήταν τυχαία. Με ζέστανε, θυμάμαι, όσο δε φαντάζεται κανείς. Και την είχα ανάγκη αυτή τη ζεστασιά τότε, είχα αρχίσει να ξεμένω άσχημα. Αλλά πάντα ξεμένω άσχημα εγώ. Να ένα θέμα για να' χω να χτυπηθώ με τον ψυχαναλυτή την επόμενη φορά. Πάντως και ο ωριλα χάρηκε που με είδε, πολύ κιόλας, με θυμήθηκε αμέσως, καθώς και όλες τις κουβέντες που είχαμε πει και χάρηκε που με είδε πάντως καλύτερα, κι ας είμαι με την ίωση... Βλέπεις, ήταν ακριβώς η φάση που είχα σταματήσει να βρίσκομαι με τον Σ., έναν οροθετικό. Είχα περάσει έναν μήνα έξαλλο, ξενύχτι και ποτό και ακολασίες σε σημείο που να μην ξεχωρίζω πια την πραγματικότητα από τον ύπνο μου. Κατά κάποιο τρόπο και τώρα που τον ξαναείδα τον ωριλά είμαι σε παρόμοια κατάσταση: και τώρα είμαι μετά το τέλος μιας περιόδου ακόμα πιο έξαλλης κατά κάποιο τρόπο και μιας σχέσης πολύ πιο αβυσσαλέας. Και κατά ειρωνία, το να κάνω σεξ με ένα φορέα HIV, το να πίνω μέχρι λιποθυμίας και να γυρνάω μέρα από τα μπαρ απεδείχθη στο σύνολό του πολύ λιγότερο επιζήμιο και οδυνηρό από τη σχέση με τον Χασάπη. Τι μαλάκας!...
*και μιλώντας για trimming, για πρώτη φορά μετά από χρόνια έκανα στον πούτσο μου. Δε μου άρεσε ποτέ, αλλά έτσι μου τη βάρεσε. Εντάξει, δεν είναι και χάλια...